Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Jedna Rosja


Jedna Rosja
Единая Россия
Ilustracja
Państwo

 Rosja

Skrót

JR

Lider

Dmitrij Miedwiediew (od 2012)

Data założenia

1 grudnia 2001

Adres siedziby

129110, Bannyj Pierieułok, Moskwa, d. 3a

Ideologia polityczna

etatyzm,
narodowy konserwatyzm,
putinizm, nacjonalizm rosyjski

Poglądy gospodarcze

etatyzm[1]
kapitalizm państwowy

Liczba członków

2 073 772[2]

Młodzieżówka

Młoda Gwardia Jednej Rosji

Barwy

     biały
     niebieski
     czerwony

Obecni posłowie
324/450
[3]
Obecni senatorowie
128/170
Obecni radni wojewódzcy
3091/3980
Strona internetowa
9. Kongres partii Jedna Rosja, 15 kwietnia 2008
„Rosja Putina. Zjednoczona i niezwyciężona”

Jedna Rosja[4] (ros. Единая Россия, Jedinaja Rossija) – największa partia polityczna w Federacji Rosyjskiej, obecnie w posiadaniu 324 z 450 miejsc w Dumie Państwowej[3]. Określa się jako partia konserwatywna, jej liderem jest Dmitrij Miedwiediew. Stanowi zaplecze polityczne Prezydenta Rosji, Władimira Putina[5]. Partia została założona 2 grudnia 2001 na zjeździe scalającym trzy organizacje partyjne: Jedność (z liderem Siergiejem Szojgu), Ojczyzna (z liderem Jurijem Łużkowem) i Cała Rosja (z liderem Mintimerem Szajmijewem), powstała z niej nowa Wszechrosyjska Polityczna Partia Jedność i Ojczyzna – Jedna Rosja.

Według danych z dnia 20 września 2005, partia posiadała łącznie około 29 856 biur lokalnych na terenie całego kraju, a także jedno zagraniczne biuro w Izraelu[6], prowadzone w związku z umową z izraelską partią Kadima[6].

W 2018 r. partia przegrała drugie tury wyborów gubernatorów w Kraju Chabarowskim i obwodzie władimirskim, a w Chakasji kandydat JR wycofał się z drugiej tury mimo uzyskania w pierwszej drugiego miejsca[7].

Szefem Centralnego Komitetu Wykonawczego na zjeździe 4 grudnia 2021 roku został Aleksander Sidiakin[8][9][10].

Ideologia

Partia określa się jako konserwatywna. Według manifestu politycznego partii z 2003 celem partii jest: „Ścieżka narodowego sukcesu, zjednoczenie sił politycznych odpowiedzialnych za kraj, mające na celu zminimalizować różnice między bogatymi i biednymi, młodymi i starymi, państwa, gospodarki i społeczeństwa. Gospodarka powinna łączyć wolność rynku i państwa, oraz jego odpowiednią regulację. Partia, przynajmniej oficjalnie, odrzuca ideologie lewicowe i prawicowe, w zamian za «polityczny centryzm», którym można zjednoczyć wszystkie warstwy społeczeństwa”[11]. W partii istnieją lub istniały m.in. grupy liberalno-konserwatywne, konserwatywne, konserwatywno-liberalne i socjalkonserwatywne[12].

Badacze, mimo samych deklaracji partii, określają ją jako ugrupowanie nacjonalistyczne i skrajnie prawicowe[13].

Poparcie w wyborach

Wybory parlamentarne[14]

Wybory Duma Państwowa Rząd
Głosy Mandaty
Liczba % +/− Liczba +/−
2003 22 779 279 37,57% –
223/450
– Większość
2007 44 714 241 64,30% 26,73
315/450
92 Większość
2011 32 379 135 49,32% 14,98‬
238/450
77 Większość
2016 28 527 828 54,20% 4,88‬
343/450
105 Większość
2021 28 064 258 49,82% 4,38
324/450
19 Większość

Wybory prezydenckie

Wybory Kandydat I tura II tura
Głosów % Głosów %
2004 Władimir Putin 49 565 238 71,3 (Zwycięstwo) – –
2008 Dmitrij Miedwiediew 52 530 712 71,2 (Zwycięstwo) – –
2012 Władimir Putin 46 602 075 63,6 (Zwycięstwo) – –
2018 Władimir Putin 56 430 712 76,7 (Zwycięstwo) – –
2024 Władimir Putin 76 277 708 87,3 (Zwycięstwo) – –

Elektorat

Według badań wyborcy Jednej Rosji byli młodsi i bardziej obeznani w sprawach rynkowych niż przeciętny wyborca. Dużą część elektoratu partii stanowią pracownicy państwowi, emeryci i personel wojskowy, czyli ludzie, których warunki bytowe uzależnione są od państwa[15]. 64% wyborców Jednej Rosji to kobiety. W wyborach do Dumy Państwowej w 2011 zaobserwowano wzrost liczby wyborców wśród młodych osób[16].

Ważni członkowie

Przypisy

  1. ↑ New Russian “Patriots” – Institute of Modern Russia [online], imrussia.org [dostęp 2019-09-03] (ang.).
  2. ↑ ИНФОРМАЦИЯ о численности членов Всероссийской политической партии «ЕДИНАЯ РОССИЯ» в каждом из ее региональных отделений (по состоянию на 1 января 2011 года). minjust.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-10-25)].
  3. ↑ a b ЦИК опубликовал распределение мандатов по итогам выборов в Госдуму [online], ria.ru [dostęp 2021-09-23] (ros.).
  4. ↑ Rosja. Partie polityczne, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2017-09-07].
  5. ↑ Agata Mazur, Jedna Rosja w systemie partyjnym Federacji Rosyjskiej [online], 24 lipca 2020 [dostęp 2024-06-01].
  6. ↑ a b Lily Galili and Haaretz Correspondent: Russian PM Putin to open official party branch in Israel. [dostęp 2011-04-19]. (ang.).
  7. ↑ Wacław Radziwinowicz, Wyborcy pokazali Putinowi żółtą kartkę [online], wyborcza.pl, 24 września 2018 [dostęp 2018-09-25].
  8. ↑ Александр Сидякин оставляет должность главы администрации Радия Хабирова [online], www.kommersant.ru, 17 listopada 2021 [dostęp 2023-03-31] (ros.).
  9. ↑ Сидякин Александр Геннадьевич руководитель Центрального исполнительного комитета партии «Единая Россия» [online], БИЗНЕС Online [dostęp 2023-03-31] (ros.).
  10. ↑ Что-то пошло не так... [online], dzen.ru [dostęp 2023-03-31].
  11. ↑ White, Stephen: The Political Parties. Durham: Duke University Press, 2005, s. 6.Developments in Russian Politics. ISBN 0-8223-3522-0. (ang.).
  12. ↑ Remington, Thomas F. (2010). „Parliamentary Politics in Russia”. In White, Stephen. Developments in Russian Politics 7. New York: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-22449-0.
  13. ↑ Marcel Van Herpen Putinism: The Slow Rise of a Radical Right Regime in Russia s. 203
  14. ↑ IFES Election Guide | Country Profile: Russia [online], electionguide.org [dostęp 2021-12-23] (ang.).
  15. ↑ Stephen Aris, Matthias Neumann, Robert Orttung, Jeronim Perović, Heiko Pleines, Hans-Henning Schröder, Aglaya Snetkov: Russian Analytical Digest No 102: Political Parties. files.ethz.ch. [dostęp 2011-11-26]. (ang.).
  16. ↑ Yevgeny Utkin: Seven parties, one virtually certain outcome. asia.rbth.com. [dostęp 2011-11-23]. (ang.).