Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie
| kościół – sanktuarium | |
 Sanktuarium od strony ulicy Rakowieckiej (2023) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowość |
Warszawa |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Parafia | |
| Wezwanie | |
| Wspomnienie liturgiczne |
16 maja |
Położenie na mapie Warszawy  | |
Położenie na mapie Polski  | |
Położenie na mapie województwa mazowieckiego  | |
 52°12′20,11″N 21°00′03,57″E/52,205586 21,000992
| |
| Strona internetowa | |
Sanktuarium św. Andrzeja Boboli w Warszawie – sanktuarium pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli znajdujące się przy ul. Rakowieckiej 61 róg ul. św. Andrzeja Boboli w Warszawie, w dzielnicy Mokotów.
Sanktuarium zbudowane zostało w latach 1980–1989, wcześniej był tam ogród ojców jezuitów oraz kaplica, gdzie od 1938 przechowywano relikwie Andrzeja Boboli.
Historia
1 grudnia 1935 roku przy ulicy Rakowieckiej 61 na warszawskim Mokotowie otwarto Dom Pisarzy Towarzystwa Jezusowego, którego fundatorem był papież Pius XI. Relikwie Andrzeja Boboli umieszczono tam 20 czerwca 1938 roku[1].
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku trumna z relikwiami Andrzeja Boboli z pomocą żołnierzy wojsk lotniczych kwaterujących przy ul. Rakowieckiej została przewieziona na Stare Miasto[2].
2 sierpnia 1944 roku, w drugim dniu powstania warszawskiego, w podziemiach Domu Pisarzy Niemcy zamordowali 44 Polaków, w tym 8 kapłanów i 8 braci Towarzystwa Jezusowego oraz 28 osób świeckich. Po wojnie pokój w którym dokonano masakry został przekształcony w kaplicę, a szczątki ofiar pogrzebano pod posadzką jego podłogi.
Parafia erygowana została 1 stycznia 1953 przez kardynała Stefana Wyszyńskiego, lecz wcześniejsza zgoda władz na budowę kościoła z 1957 została anulowana w 1958 i dopiero 19 maja 1980 parafia otrzymała zgodę na wzniesienie kościoła według projektu architektów Hanny i Bogdana Madejowskich[3].
13 czerwca 1980 prymas Stefan Wyszyński poświęcił plac pod budowę sanktuarium, a 15 października 1980 kamień węgielny poświęcił w Rzymie papież Jan Paweł II[4].
17 kwietnia 1988 pierwszą mszę w górnym kościele celebrował prymas Józef Glemp, a w styczniu 1989 oficjalnie zakończono budowę kościoła.
Inne informacje
- W kościele znajdują się witraże autorstwa Teresy Reklewskiej i Pawła Przynowskiego, Droga Krzyżowa Magdaleny Kraszewskiej, krucyfiks ks. Krzysztofa Rogalskiego i Pawła Chmielewskiego[3].
- Przed sanktuarium znajduje się krzyż, przewieziony z Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu (FSO), który zagrożony był zniszczeniem po ogłoszeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku[1].
- Ofiary niemieckiej zbrodni z 2 sierpnia 1944 upamiętniają dwie tablice pamiątkowe: wolno stojąca tablica przy ogrodzeniu od strony ul. Rakowieckiej oraz tablica projektu Karola Tchorka na ścianie Collegium Bobolanum (od strony ul. A. Boboli).
Galeria
-
Sanktuarium z widocznym krzyżem z FSO -
Wnętrze świątyni -
Relikwie Andrzeja Boboli
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b Parafia Rzymskokatolicka Św. Andrzeja Boboli w Warszawie [online], www.jezuici.pl [dostęp 2017-11-26] [zarchiwizowane z adresu 2010-11-16] (pol.).
- ↑ Janusz Odziemkowski: Warszawa w wojnie obronnej 1939 roku. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 148. ISBN 83-01-07927-4.
- ↑ a b Konrad Kucza-Kuczyński, Nowe kościoły w Polsce, Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991.
- ↑ kamień pochodzi z Janowa Poleskiego – miejsca męczeńskiej śmierci św. Andrzeja Boboli