Reprezentacja Hiszpanii w piłce nożnej mężczyzn

Reprezentacja Hiszpanii w piłce nożnej mężczyzn (hiszp. la selección masculina de fútbol de España) – narodowy zespół piłkarzy nożnych, który reprezentuje Hiszpanię w meczach i turniejach międzynarodowych. Za istnienie reprezentacji odpowiedzialna jest Real Federación Española de Fútbol.

Na arenie międzynarodowej zadebiutowała w 1921 roku, wygrała dziesięć pierwszych meczów. Przegrała dopiero w 1923 roku z Belgią.

Podczas Euro 1960, po decyzji premiera Hiszpanii Francisca Franco, drużyna narodowa zmuszona była wycofać się z ćwierćfinałowego meczu z reprezentacją ZSRR. W 1964 roku, w finale kolejnych mistrzostw Europy, zespół prowadzony przez José Villalongę pokonał właśnie Związek Radziecki, zdobywając swoje pierwsze trofeum piłkarskie.

Dwadzieścia lat później piłkarze hiszpańscy byli blisko powtórzenia historycznego sukcesu z 1964 roku. Tym razem pod wodzą Miguela Muñoza również dotarli do finału, w którym po błędzie bramkarza i kapitana zespołu Luisa Arconady przegrali 0:2 z Francją. Rok po tych mistrzostwach Arconada zakończył reprezentacyjną karierę, a jego następca – Andoni Zubizarreta, przez kolejne trzynaście lat był pierwszym bramkarzem Hiszpanii i z liczbą 126 meczów, do 15 listopada 2011 roku, pozostawał rekordzistą pod względem występów. Zubizarreta, podobnie jak Arconada, także odchodził w niesławie – po kilku niefrasobliwych interwencjach 37-letniego wówczas golkipera, Hiszpanie odpadli już po fazie grupowej Mundialu 1998.

O reprezentacji Hiszpanii do 2008 roku mawiano, że „grają jak nigdy, przegrywają jak zawsze”, bowiem Hiszpanie często przed wielkimi imprezami piłkarskimi zaliczani byli do grona faworytów, a na samym turnieju nie spełniali oczekiwań kibiców. Aż do roku 2010, nigdy nie znaleźli się w gronie medalistów mistrzostw świata, a ich największym sukcesem na tejże imprezie było IV miejsce zdobyte w 1950 roku.

Reprezentacja Hiszpanii od czasu wygrania mistrzostw Europy w 1964 roku, poza finałem z 1984 roku, nie mogła pochwalić się żadnym sukcesem. Rozgrywki o Puchar Świata oraz mistrzostwo Europy kończyła zazwyczaj na ćwierćfinale. Mimo jednej z najlepszych lig piłkarskich na świecie oraz silnej reprezentacji młodzieżowej dorosła kadra, w której w latach 90. nie brakowało indywidualności, przegrywała najważniejsze mecze. Na Mundialu 2006 Hiszpania, której selekcjonerem od 2004 roku był 69-letni Luis Aragonés, doszła zaledwie do drugiej rundy.

Mimo odpadnięcia z rozgrywek o Puchar Świata, Aragonés pozostał na stanowisku i awansował z reprezentacją Hiszpanii do Mistrzostw Europy w 2008 roku. Drużyna przed losowaniem grup finałowych została rozstawiona na 12 miejscu i zajęła ostatnie miejsce w trzecim koszyku. Hiszpanie w rozgrywkach grupowych pokonali 4:1 reprezentację Rosji, 2:1 reprezentację Szwecji i 2:1 reprezentację Grecji. W ćwierćfinale Hiszpanie zwyciężyli 4:2 w rzutach karnych z Włochami. W półfinale ponownie spotkali się z Rosją, z którą mecz zakończył się zwycięstwem Hiszpanów 3:0. Dnia 29 czerwca 2008 roku finale z Niemcami zwyciężyli 1:0 po golu Fernanda Torresa w 33 minucie. Prowadzona przez Aragonésa drużyna przerwała trwającą od 1964 roku passę porażek w finałach rozgrywek międzynarodowych. Hiszpania okazała się być najskuteczniejszą drużyną turnieju pod względem liczby strzelonych bramek. Królem strzelców mistrzostw został hiszpański napastnik David Villa, a Xaviego ogłoszono najlepszym piłkarzem turnieju. Oprócz tego do najlepszej jedenastki turnieju wybrano aż dziewięciu hiszpańskich zawodników. Krótko po mistrzostwach FIFA ogłosiła swój ranking najlepszych drużyn świata i Hiszpania zajęła w nim pierwsze miejsce. Po raz pierwszy w historii rankingu, najlepsza drużyna z tego rankingu, nie była mistrzem świata.

Rok po zdobyciu mistrzostwa Europy Hiszpanie wzięli udział w Pucharze Konfederacji. Trafili do grupy A razem z gospodarzem tej imprezy reprezentacjami RPA, Iraku i Nowej Zelandii. Po trzech wygranych meczach (odpowiednio z Nową Zelandią 5:0, Irakiem 1:0, oraz RPA 2:0) z kompletem dziewięciu punktów na koncie awansowali z pierwszego miejsca do półfinału. W walce o finał los skojarzył ich ze Stanami Zjednoczonymi, z którymi ekipa hiszpańska przegrała 0:2. W meczu o trzecie miejsce spotkali się więc z reprezentacją RPA, z którymi wygrali po dogrywce 3:2 zdobywając na tym turnieju brązowy medal^[1]

Reprezentacja Hiszpanii na mundialu w RPA po raz pierwszy w historii sięgnęła po puchar świata w piłce nożnej. Hiszpanie jednak przez większość turnieju nie zachwycali swoją grą, a mistrzostwa rozpoczęli od przegranej ze Szwajcarią. Dalej w fazie grupowej wygrali z Hondurasem 2:0 oraz z Chile 2:1. W 1/8 finału pokonali reprezentację Portugalii 1:0, w ćwierćfinale pokonali Paragwaj 1:0, a w meczu półfinałowym zwyciężyli z Niemcami również 1:0. Dnia 11 lipca 2010 roku pod wodzą Vicente del Bosque zdobyli mistrzostwo świata w piłce nożnej, pokonując w finale Holandię 1:0. Decydującą bramkę zdobył Andrés Iniesta w 116 minucie meczu.

Dwa lata później Hiszpanie okazali się bezkonkurencyjni na polsko-ukraińskich Mistrzostwach Europy. Ekipa Vicente del Bosque po remisie z Włochami (1:1) i zwycięstwach nad Irlandią (4:0) i Chorwacją (1:0) awansowała z pierwszego miejsca i w ćwierćfinale zmierzyła się z reprezentacją Francji. Hiszpanom udało się zwyciężyć 2:0 po dwóch golach Xabiego Alonso i w półfinale spotkali się z drużyną Portugalii, z którą wygrali dopiero po rzutach karnych (2:4). Dnia 1 lipca 2012 w finale na Stadionie Olimpijskim w Kijowie Hiszpanie wygrali z reprezentacją Włoch 4:0 i zostali pierwszą drużyną w dziejach, która obroniła tytuł mistrza Europy. Jako pierwsi wygrali trzy tytuły rangi mistrzowskiej z rzędu. Królem strzelców EURO 2012 został Hiszpan Fernando Torres, który zdobył trzy bramki oraz zanotował asystę. Tytuł MVP turnieju otrzymał Andrés Iniesta.

Jako mistrz Europy Hiszpania wzięła udział w Pucharze Konfederacji 2013. Trafiła do grupy B wraz z Urugwajem, Nigerią i Tahiti. Fazę grupową zakończyli na pierwszym miejscu. W półfinale La Roja zmierzyła się z Włochami, gdzie po dziewięćdziesięciu minutach utrzymywał się wynik 0:0 i zwycięzcę wyłoniła seria rzutów karnych, w której Hiszpania wygrała 7:6. Jedenastki dla Hiszpanów wykonali: Xavi, Andrés Iniesta, Gerard Piqué, Sergio Ramos, Juan Mata, Sergio Busquets oraz Jesús Navas. W finale Hiszpanie zmierzyli się z reprezentacją Brazylii. Na Maracanie ulegli Canarinhos 0:3, co było wielkim zaskoczeniem. Drużyna Hiszpanii otrzymała nagrodę FIFA Fair Play Trophy. Fernando Torres zdobył Złotego Buta.

Na mundialu w Brazylii Hiszpanie znaleźli się w grupie B razem z Holandią, Chile i Australią. Po zwycięstwie nad Australią 3:0 po golach Davida Villi, Fernando i Juana Maty, ponieśli oni dwie porażki (z Chile 0:2 i Holandią 1:5), co skutkowało ich odpadnięciem z turnieju po fazie grupowej.

Reprezentacja Hiszpanii w eliminacjach do Euro 2016 grała w grupie C razem ze Słowacją, Ukrainą, Białorusią, Luksemburgiem i Macedonią. Zajęła w niej pierwsze miejsce z dorobkiem dwudziestu siedmiu punktów po dziewięciu zwycięstwach i jednej porażce w dziesięciu meczach. Awansowała tym samym bezpośrednio do turnieju głównego.

Na turnieju we Francji Hiszpanie znaleźli się w grupie D, razem z Chorwacją, Turcją i Czechami. Po dwóch zwycięstwach (1:0 z Czechami i 3:0 z Turcją), oraz jednej porażce (z Chorwacją 1:2), awansowali oni do 1/8 finału. Ich rywalem w tej fazie była reprezentacja Włoch. Hiszpanie przegrali to spotkanie 0:2 i zakończyli tym samym swój udział w turnieju. Po tych mistrzostwach Vicente del Bosque zrezygnował z funkcji trenera reprezentacji^[2]. Jego następcą na tym stanowisku został Julen Lopetegui.

Hiszpanie w eliminacjach do rosyjskiego czempionatu grali w grupie G razem z Włochami, Albanią, Izraelem, Macedonią i Liechtensteinem. Wygrywając dziewięć spotkań, i notując jeden remis z dwudziestoma ośmioma punktami w 10 meczach uzyskali bezpośredni awans do turnieju głównego.

Dwa dni przed rozpoczęciem zmagań La Furia Roja w Rosji Julen Lopetegui przestał być selekcjonerem reprezentacji (mimo obowiązującego do 2020 roku kontraktu) po tym jak został trenerem Realu Madryt. Na tym stanowisku zastąpił go (na czas mistrzostw) Fernando Hierro^[3]. Na mundialu 2018 Hiszpania grała w grupie B razem z Portugalią, Marokiem, oraz Iranem. Po remisie 3:3 z Portugalczykami w pierwszym meczu, przyszło skromne zwycięstwo 1:0 z Iranem, oraz remis 2:2 z Marokiem. Pozwoliło to ostatecznie Hiszpanom zająć pierwsze miejsce w grupie i awansować do 1/8 finału. W tej fazie turnieju rywalem Iberyjczyków była reprezentacja Rosji. Hiszpania przegrała jednak ten mecz po serii rzutów karnych 3:4 (po 90 minutach i dogrywce 1:1) i odpadła z turnieju. Po tym turnieju Fernando Hierro zrezygnował z funkcji selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. Na tym stanowisku zastąpił go Luis Enrique^[4].

Od wielu lat Hiszpania wygrywa większość turniejów juniorskich i młodzieżowych. Do jej najważniejszych sukcesów zaliczyć należy: złoto na Igrzyskach Olimpijskich w 1992 roku, mistrzostwo Europy U-21 1998 i 2000, mistrzostwo świata U-20 1999 oraz srebra na Igrzyskach w 2000 roku oraz na Igrzyskach w 2020 roku. Większość tych trofeów zdobyła pod wodzą Iñakiego Sáeza.

14 lipca 2024 roku w Berlinie na Stadionie Olimpijskim Hiszpanie zagrali w finale Mistrzostw Europy 2024 i wygrali z Anglią 2:1^[5].

Rok	Udział w igrzyskach olimpijskich								Podstawa udziału
	Runda	Miejsce	M	W	R	P	B+	B-
1920	II miejsce	2/15	5	4	0	1	9	5	Zgłoszenie
1924	I runda	17/22	1	0	0	1	0	1
1928	Ćwierćfinał	6/17	3	1	1	1	9	9
1968	Ćwierćfinał	6/17	3	1	1	1	9	9	III runda kwalifikacji
1976	Faza grupowa	13/13	2	0	0	2	1	3	II runda kwalifikacji
1980	Faza grupowa	10/16	3	0	3	0	2	2	II runda kwalifikacji
1992	Mistrzostwo	1/16	6	6	0	0	14	2	Gospodarz
1996	Ćwierćfinał	6/16	4	2	1	1	5	7	Wicemistrz ME U-21 1996
2000	II miejsce	2/16	6	6	1	1	12	6	III miejsce ME U-21 2000
2012	Faza grupowa	14/16	3	0	1	2	0	2	III miejsce ME U-21 2011
2020	II miejsce	2/16	6	3	2	1	9	5	Mistrz ME U-21 2019
2024	Mistrzostwo	1/16	6	5	0	1	16	8	Wicemistrz ME U-21 2023
2028
2032

Udział w mistrzostwach świata									.	Kwalifikacje do mistrzostw świata
Rok	Osiągnięcie	Miejsce	M	W	R	P	B+	B-		M	W	R	P	B+	B-
1930	Nie brała udziału									Nie brała udziału
1934	Ćwierćfinał	5/16	3	1	1	1	4	3		2	2	0	0	11	1
1938	Nie brała udziału									Nie brała udziału
1950	IV miejsce	4/13	6	3	1	2	10	12		2	1	1	0	7	3
1954	Nie zakwalifikowała się									3	1	1	1	6	4
1958										4	2	1	1	12	8
1962	Faza grupowa	12/16	3	1	0	2	2	3		4	3	1	0	7	4
1966	Faza grupowa	10/16	3	1	0	2	4	5		3	2	0	1	5	2
1970	Nie zakwalifikowała się									6	2	2	2	10	6
1974										5	2	2	1	8	6
1978	Faza grupowa	10/16	3	1	1	1	2	2		4	3	0	1	4	1
1982	II faza grupowa	12/24	5	1	2	2	4	5		Kwalifikacja jako gospodarz
1986	Ćwierćfinał	7/24	5	3	1	1	11	4		6	4	0	2	9	8
1990	1/8 finału	10/24	4	2	1	1	6	4		8	6	1	1	20	3
1994	Ćwierćfinał	8/24	5	2	2	1	10	6		12	8	3	1	27	4
1998	Faza grupowa	17/32	3	1	1	1	8	4		10	8	2	0	26	6
2002	Ćwierćfinał	5/32	5	3	2	0	10	5		8	6	2	0	21	4
2006	1/8 finału	9/32	4	3	0	1	9	4		12	6	6	0	25	5
2010	Mistrzostwo	1/32	7	6	0	1	8	2		10	10	0	0	28	5
2014	Faza grupowa	23/32	3	1	0	2	4	7		8	6	2	0	14	3
2018	1/8 finału	10/32	4	1	3	0	7	6		10	9	1	0	36	3
2022	1/8 finału	13/32	4	1	2	1	9	3		8	6	1	1	15	5
2026	Mistrzostwo	1/48	8	7	1	0	14	1		6	5	1	0	21	2
2030		/48
2034		/48

Udział w mistrzostwach Europy									.	Kwalifikacje do mistrzostw Europy
Rok	Runda	Miejsce	M	W	R	P	B+	B-		M	W	R	P	B+	B-
1960	Wycofała się w trakcie eliminacji									2	2	0	0	7	2
1964	Mistrzostwo	1/4	2	2	0	0	4	2		6	4	1	1	16	5
1968	Nie zakwalifikowała się									8	3	2	3	7	5
1972										6	3	2	1	14	3
1976										8	3	4	1	11	9
1980	Faza grupowa	7/8	3	0	1	2	2	4		6	4	1	1	13	5
1984	II miejsce	2/8	5	1	3	1	4	5		8	6	1	1	24	8
1988	Faza grupowa	6/8	3	1	0	2	3	5		6	5	0	1	14	6
1992	Nie zakwalifikowała się									7	3	0	4	17	12
1996	Ćwierćfinał	6/16	4	1	3	0	4	3		10	8	2	0	25	4
2000	Ćwierćfinał	5/16	4	2	0	2	7	7		8	7	0	1	42	5
2004	Faza grupowa	10/16	3	1	1	1	2	2		10	7	2	1	21	5
2008	Mistrzostwo	1/16	6	5	1	0	12	3		12	9	1	2	23	8
2012	Mistrzostwo	1/16	6	4	2	0	12	1		8	8	0	0	26	6
2016	1/8 finału	10/24	4	2	0	2	5	4		10	9	0	1	23	3
2020	Półfinał	3/24	6	2	4	0	13	6		10	8	2	0	31	5
2024	Mistrzostwo	1/24	7	7	0	0	15	4		8	7	0	1	25	5
2028		/24
2032		/24

Dwudziestosześcioosobowa kadra na Mistrzostwa Świata 2026^[6]. Występy i gole aktualne na 23 lipca 2026, po finale Mistrzostw Świata 2026 z reprezentacją Hiszpanii, który odbył się 19 lipca 2026.

Nr	Imię i nazwisko	Data urodzenia	Występy	Gole	Klub
Bramkarze
1	David Raya	15 września 1995	14	0	Arsenal
13	Joan García	4 maja 2001	2	0	Barcelona
23	Unai Simón	11 czerwca 1997	66	0	Athletic Bilbao
Obrońcy
2	Marc Pubill	20 czerwca 2003	3	0	Atlético Madryt
3	Álex Grimaldo	20 września 1995	14	0	Atlético Madryt
4	Eric García	9 stycznia 2001	22	0	Barcelona
5	Marcos Llorente	30 stycznia 1995	27	0	Atlético Madryt
12	Pedro Porro	14 września 1999	24	2	Tottenham Hotspur
14	Aymeric Laporte	27 maja 1994	54	2	Athletic Bilbao
22	Pau Cubarsí	22 stycznia 2007	20	0	Barcelona
24	Marc Cucurella	22 lipca 1998	32	1	Real Madryt
Pomocnicy
6	Mikel Merino	22 czerwca 1996	51	12	Arsenal
8	Fabián Ruiz	3 kwietnia 1996	50	7	Paris Saint-Germain
9	Gavi	5 sierpnia 2004	32	5	Barcelona
10	Dani Olmo	7 maja 1998	58	12	Barcelona
11	Yeremi Pino	20 października 2002	25	4	Crystal Palace
15	Álex Baena	20 lipca 2001	24	3	Atlético Madryt
16	Rodri	22 czerwca 1996	70	4	[[FC Barcelona| Barcelona]]
18	Martín Zubimendi	2 lutego 1999	27	3	Arsenal
20	Pedri	25 listopada 2002	49	6	Barcelona
Napastnicy
7	Ferran Torres	29 lutego 2000	65	25	Barcelona
17	Nico Williams	12 lipca 2002	36	6	Athletic Bilbao
19	Lamine Yamal	13 lipca 2007	33	7	Barcelona
21	Mikel Oyarzabal	21 kwietnia 1997	61	30	Real Sociedad
25	Víctor Muñoz	podane są dane dotyczące innej osoby
26	Borja Iglesias	17 stycznia 1993	9	0	Celta Vigo

Najwięcej występów w kadrze Stan na 20 lipca 2026 Lp. Zawodnik Lata gry w kadrze Mecze[7] Bramki[7] 1. Sergio Ramos 2005–2021 180 23 2. Iker Casillas 2000–2016 167 0 3. Sergio Busquets 2009–2022 143 2 4. Xavi 2000–2014 133 13 5. Andrés Iniesta 2006–2018 131 13 6. Andoni Zubizarreta 1985–1998 126 0 7. David Silva 2006–2018 125 35 8. Xabi Alonso 2003–2014 114 16 9. Fernando Torres 2003–2014 110 38 Cesc Fàbregas 2006–2016 110 15

Najwięcej goli w kadrze Stan na 20 lipca 2026 Lp. Zawodnik Lata gry w kadrze Bramki[7] Mecze[7] Średnia 1. David Villa 2005–2017 59 98 0.6 2. Raúl 1996–2006 44 102 0.43 3. Fernando Torres 2003–2014 38 110 0.35 4. Álvaro Morata 2014–2025 37 87 0.43 5. David Silva 2006–2018 35 125 0.28 6. Mikel Oyarzabal 2016– 30 61 0.49 7. Fernando Hierro 1989–2002 29 89 0.33 8. Fernando Morientes 1998–2007 27 47 0.57 9. Emilio Butragueño 1984–1992 26 69 0.38 10. Ferran Torres 2020– 25 65 0.38