Gleby żółtobrunatne

Gleby żółtobrunatne – gleby pośrednie pomiędzy glebami żółtymi, brunatnymi a brązowymi; występują w Chinach i Nowej Zelandii.

Gleby żółtobrunatne są typowymi glebami pośrednimi. Przejawiają cechy gleb żółtych, brunatnych i brązowych wymieszanych ze sobą^[1.1].

Gleby te są kwaśne (pH 4,8-5,0), stosunkowo ciężkie, silnie nienasycone. Zawartość humusu wynosi około 7%. Skała macierzysta znajduje się zazwyczaj na głębokości 80–90 cm. Miejscami jednak zwietrzelina może mieć aż do 140 cm^[1.2].

Gleby żółtobrunatne występują we wschodnich Chinach^[1.1] oraz w Tybecie^[1.3], między glebami rzecznymi żółtymi a glebami typowymi dla tego regionu, czyli brązowymi^[1.1]. Można je również spotkać w Nowej Zelandii zarówno na wyspie północnej, jak i południowej, jednakże w przeciwieństwie do Chin tam gleby żółtobrunatne stykają się jeszcze z glebami brunatnymi^[1.2].

W środowisku naturalnym gleby są porośnięte lasami^[1.2].

Gleby żółtobrunatne są dość trudne do uprawy. Uprawiane są jednak szczególnie w Chinach, jeśli występuje odpowiedni klimat^[1.1]. W Nowej Zelandii gleby żółtobrunatne porastają lasy ze względu na to, że są tam znacznie lepsze ziemie^[1.4] i nie ma konieczności uprawiania tych gleb^[1.2].