Azotyn potasu
|
| ||
| Ogólne informacje | ||
| Charakterystyka fizyczna | ||
| bezbarwne do żółtawego, krystaliczne, higroskopijne ciało stałe[1] | ||
| Wzór Hilla |
KNO2 | |
|---|---|---|
| Masa molowa |
85,10 g/mol | |
| Identyfikacja | ||
| Numer CAS | ||
| PubChem | ||
| Podobne związki | ||
| Inne aniony | ||
| Inne kationy | ||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | ||
Azotyn potasu, nazwa Stocka: azotan(III) potasu, KNO2 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy azotynów, sól kwasu azotawego i potasu.
Otrzymywanie
Otrzymuje się go poprzez redukcję ołowiem azotanu potasu:
lub w wyniku termicznego rozkładu azotanu potasu:
Właściwości
Azotyn potasu jest białą lub żółtawą, higroskopijną substancją stałą. Bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie. Roztwór ma odczyn lekko zasadowy. Powyżej 350 °C azotyn potasu staje się niestabilny. Powyżej tej temperatury rozkłada się[potrzebny przypis]:
Jest utleniaczem, choć w pewnych warunkach może wykazywać właściwości redukujące (por. właściwości azotynów).
Toksyczność
Azotyn potasu jest w większych ilościach toksyczny. LD50 (królik, doustnie) wynosi 200 mg/kg. TDLo dla człowieka (doustnie) wynosi 1,428 mg/kg. W wyniku reakcji KNO2 z aminami powstającymi w wyniku rozkładu białek w organizmie mogą tworzyć się rakotwórcze nitrozoaminy.
Zastosowanie
Azotyn potasu jest używany do nitrozowania, w produkcji barwników azowych, w chemii analitycznej do określania rzędowości amin, w fotografii jako sensybilizator (uczulacz), a także do konserwacji mięsa (lista E – E249), gdyż zapobiega tworzeniu się jadu kiełbasianego. Ze względu na szkodliwość azotynów sugeruje się ograniczenie ich używania jako konserwantów, jednak całkowite zastąpienie innymi związkami nie jest możliwe.
Przypisy
- ↑ a b c d Potassium nitrite, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 500036 [dostęp 2026-06-17] (niem. • ang.).
- ↑ a b Azotyn potasu [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 9 października 2021, numer katalogowy: P7391 [dostęp 2026-06-17].