Ulica Włókiennicza w Łodzi
| Centrum | |||||||||||||
ul. Włókiennicza od strony ul. Wschodniej (kwiecień 2024) | |||||||||||||
| Państwo | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||||||||||
| Długość |
313 m | ||||||||||||
| Przebieg | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie Łodzi | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski | |||||||||||||
Położenie na mapie województwa łódzkiego | |||||||||||||

Ulica Włókiennicza w Łodzi – ulica o długość 313 metrów łącząca ul. Jana Kilińskiego i ul. Wschodnią.
Historia
Pierwotnie w tym miejscu znajdowały się miejskie cegielnie. Większość istniejącej do dzisiaj zabudowy ulicy powstała w XIX wieku jako kamienice czynszowe. Do II wojny światowej Włókiennicza nosiła nazwę Kamienna - ze względu na jej szybkie wybrukowanie - do czego przyczynił się mieszkający pod numerem 11 ówczesny architekt miasta Łodzi Hilary Majewski [1] [2].
W czasie okupacji niemieckiej zmieniono nazwę ulicy na Von-Stein-Strasse[3].
Po II wojnie światowej ulica zmieniła społeczny charakter - zostali tutaj przesiedleni m.in. mieszkańcy wyburzanych domów na Bałutach. Od tamtego czasu Włókiennicza zaczęła cieszyć się złą sławą, kwitła tu przestępczość, działały nielegalne meliny, zdarzały się częste interwencje Milicji Obywatelskiej [4]. Do lat 2000. nieremontowane budynki na Włókienniczej uległy znacznej degradacji.
W okresie od 2021 do 2023 ulica przeszła gruntowną renowację w ramach projektu pod nazwą „Rewitalizacja Obszarowa Centrum Łodzi"[5]. Ulica otrzymała formę woonerfu bez wyznaczonego przedziału między jezdnią a chodnikiem. Została ona wyłożona kostką kamienną o różnorodnych barwach, mającą tworzyć główną kompozycję artystyczną. Od fasad budynku po obu stronach ulicy wyznaczono pas tylko dla ruchu pieszego o szerokości 2 m. Na pozostałej części drogi odbywa się ograniczony ruch samochodowy. W ramach inwestycji został wykonany park kieszonkowy z placem zabaw. Posadzono drzewa, o których stan dba automatyczny system nawadniający rośliny. Po obu stronach ulicy zostały posadzone krzewy, pnącza, byliny oraz trawy ozdobne[6].
Do końca 2023 przy ulicy zostało oddanych do użytku 13 kamienic. Łącznie we wszystkich budynkach zlokalizowano 223 mieszkania komunalne, 32 lokale dla małych przedsiębiorców, 5 mieszkań chronionych oraz 3 placówki pełniące funkcje społeczne[7]. Wielu odnowionym kamienicom nadano styl postmodernistyczny[8].
Kochankowie z ulicy Kamiennej
Ulica słynna dzięki piosence Agnieszki Osieckiej „Kochankowie z ulicy Kamiennej" z końca lat 50. XX w. (muz. Wojciech Solarz). 25 czerwca 2004 z inicjatywy członków grupy artystycznej „Krąg”[9], odsłonięto płaskorzeźbę-fontannę Kochankowie z ulicy Kamiennej.
Fontannę zaprojektował Wojciech Gryniewicz[9]. Wykonana z brązu[9], przedstawia parę zakochanych, ukrytych przed deszczem pod ortalionowym płaszczem (na kochanków z góry kapie woda 5 minut dziennie).
Historia domów modlitewnych
Przy ul. Kamiennej istniało kilka domów modlitewnych:
- Synagoga Szlamy Lebentala w Łodzi (ul. Kamienna 6)
- Synagoga Mordki Binensztoka w Łodzi
- Synagoga Mordki Hejlmana i Herszela Fejla w Łodzi
- Synagoga Zeliga Rajbenbacha w Łodzi (ul. Kamienna 13)
- Synagoga Józefa Nelkena w Łodzi (ul. Kamienna 13)
- Synagoga Moszka Kaufmana w Łodzi
- Synagoga Izraela Tajcha w Łodzi
Kamienica Hilarego Majewskiego
Przy ul. Włókienniczej 11 znajduje się neorenesansowa kamienica architekta miejskiego Hilarego Majewskiego. Powstała w latach 1883–1886[10]. Pierwotnie była to willa właściciela[11], z czasem przekształcono ją w budynek wielorodzinny.
Ulica Włókiennicza w literaturze
Przedwojenna Włókiennicza jest wspomniana w książce autobiograficznej Pojednanie ze złem. Historia chłopca z łódzkiego getta (2021) Leona Weintrauba i Magdaleny Jaros[12]. Leon Weintraub w latach dzieciństwa mieszkał na ul. Kamiennej.
Włókiennicza z lat 70. XX wieku i jej złodziejsko-bandycki charakter zostały opisane w kryminale Marcina Andrzejewskiego Złoty Peugeot (2022) [13].
Numeracja i kody pocztowe
- Numery parzyste: 2-22
- Numery nieparzyste: 1-19a
- Kody pocztowe: 91-263 (1); 90-271 (2); 90-260 (3-d.k.); 90-211 (4-d.k.)
Komunikacja miejska
Ulicą Włókienniczą nie przebiegają żadne linie MPK Łódź.
Przypisy
- ↑ e, Ulica Włókiennicza – historia niezwykłej ulicy Łodzi [online], Cicerone, 12 kwietnia 2025 [dostęp 2026-06-24].
- ↑ Monik@, baedeker łódzki: Ulica Włókiennicza w Łodzi, dom pod numerem 11 ... Post Scriptum z 2021 i 2023 roku. [online], baedeker łódzki, 27 kwietnia 2014 [dostęp 2026-06-24].
- ↑ Łódzkie ulice (Internet Archive). [dostęp 2012-03-24]. (pol.).
- ↑ Tomasz Jabłoński, Oto jedna z najbardziej znanych ulic w Łodzi. Ulica Włókiennicza, kiedyś ulica Kamienna. Przez lata strach było tamtędy chodzić [online], Express Ilustrowany, 13 stycznia 2025 [dostęp 2026-06-24].
- ↑ Ulica Włókiennicza w Łodzi dzięki rewitalizacji zachwyca. Oto, co się zmieniło [online], www.portalsamorzadowy.pl, 4 sierpnia 2023 [dostęp 2024-04-14] (pol.).
- ↑ Ulica Włókiennicza [online], rewitalizacja.uml.lodz.pl [dostęp 2024-04-14] (pol.).
- ↑ Marek Szybka, Symbol rewitalizacji obszarowej w Łodzi sypie się w oczach. Remont ulicy Włókienniczej to fuszerka? [online], lodz.tvp.pl, 16 lutego 2024 [dostęp 2024-04-14] (pol.).
- ↑ Małgorzata Szlachetka, Nowa ul. Włókiennicza - kicz czy hit rewitalizacji Łodzi? "Widać że niektóre elementy zostały wykonane dosyć niedbale" [online], wyborcza.pl, 3 listopada 2023 [dostęp 2024-04-14] (pol.).
- ↑ a b c Kochankowie z ulicy Kamiennej po renowacji [online], kierunekwodkan.pl, 17 września 2014 [dostęp 2023-09-22] (pol.).
- ↑ Dom Hilarego Majewskiego w Łodzi odkrywa swoje tajemnice [zdjęcia] [online], expressilustrowany.pl, 18 grudnia 2018 (pol.).
- ↑ Remont willi Hilarego Majewskiego. Jest ruina, będzie perełka! [online], uml.lodz.pl, 15 października 2020 [dostęp 2021-05-27] [zarchiwizowane z adresu 2024-04-14] (pol.).
- ↑ Pojednanie ze złem | Magdalena Jaros, Leon Weintraub [online], Lubimyczytać.pl [dostęp 2026-06-24].
- ↑ Złoty peugeot | Marcin Andrzejewski [online], Lubimyczytać.pl [dostęp 2026-06-24].