Techniki operacyjne

Techniki operacyjne – zespół technik i metod służących służbom specjalnym do pozyskiwania niejawnych informacji, ochrony własnych informacji niejawnych, infiltrowania i sekretnego sterowania grupami ludzi oraz prowadzenia różnego rodzaju działań dywersyjno-szpiegowskich^[1].

Techniki te można podzielić na:

• techniki służące pozyskiwaniu informacji takie jak:
  • podsłuch elektroniczny – czyli zbieranie informacji z użyciem zaawansowanych technologii elektronicznych, od zwykłego podsłuchu radiowego, przez analizę danych zbieranych przez satelity, po automatyczne systemy gromadzenia informacji z ogólnodostępnych sieci takich jak telefony i internet
  • inwigilacja – czyli wszechstronna, bezpośrednia obserwacja podejrzanych osób przez zespoły funkcjonariuszy / żołnierzy operacyjnych (śledzenie, podsłuch bezpośredni itp.)
  • agentura – tworzenie siatek agentów
  • bezpośrednie wykradanie informacji niejawnych (np. włamania do archiwów)
  • przesyłka niejawnie nadzorowana

• techniki służące do ochrony własnych informacji:
  • rozwijanie i kontrola nad systemami technik szyfrowania danych
  • dezinformacja (prowadzenie gier szpiegowskich, celowe rozpowszechnianie fałszywych informacji)

• techniki typowo policyjne:
  • zakup kontrolowany
  • prowokacja policyjna (prowokator)
  • przesłuchania

• techniki dywersyjne:
  • aktywna agentura (sterowanie agentami na wysokich stanowiskach)
  • skrytobójstwo
  • przekupstwo
  • zagłuszanie i aktywna dezinformacja
  • prowadzenie działań propagandowych
  • bezpośrednie działania dywersyjne (niszczenie kluczowych elementów infrastruktury, zatruwanie wody i gleby itp.)

W Polsce uprawnionymi instytucjami do stosowania technik operacyjnych są: Policja, Straż Graniczna, Żandarmeria Wojskowa, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Służba Kontrwywiadu Wojskowego, Służba Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Służba Celno-Skarbowa.

• strategia
• sztuka operacyjna
• operacja
• taktyka
• wywiad
• kontrwywiad
• rozpoznanie