Sławomir Łosowski

Sławomir Marek Łosowski (ur. 31 sierpnia 1951 w Gdańsku) – polski muzyk i producent muzyczny. Lider, główny kompozytor i założyciel zespołu Akcenty (1969), przekształconego następnie w Kombi (1976)^[1][2][3], a od 2013 r. zespołu Kombi Łosowski^[4][5]. Gra na instrumentach klawiszowych^[6], jest autorem tekstów do kilku utworów zespołu^[7][8][9]. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV^[10]. Właściciel studia nagraniowego, firmy nagłośnieniowej i wydawniczej SL Sound^[11].

Pochodzi z rodziny o kresowych korzeniach^[12]. Jego matka Maria Łosowska z domu Nielubszyc pochodziła z Wilna^[13] i była z zawodu nauczycielką biologii^[14], zaś ojciec Alfons Łosowski pochodził ze stron Nowogródka^[15], był artystą rzeźbiarzem, malarzem i rysownikiem, absolwentem Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.

Dzieciństwo spędził w pracowni ojca przy ul. Mariackiej w Gdańsku^[16]. Za jego namową zainteresował się rysunkiem^[17]. W 1959 roku zdobył pierwszą nagrodę w konkursie rysunkowym Dziennika Bałtyckiego^[18]. W następnych latach udzielał się w harcerstwie i pobierał prywatne lekcje gry na fortepianie wraz ze swoją siostrą^[18]. Ukończył liceum ogólnokształcące, a następnie Pomaturalne Studium Elektroniki w Gdańsku^[19] zdobywając tytuł technika-elektronika^[20][21]. Miał studiować grafikę^[22], przez rok był studentem ekonomii, później zaś zrezygnował z dalszej edukacji^[14].

Zawodowo zajmuje się muzyką od 1969 roku, odkąd zadebiutował jako pianista zespołu skompletowanego przez perkusistę Andrzeja Kysia podczas wieczorów tanecznych w klubie Gzyms^[23][24]. Następnie, jeszcze tego samego roku utworzył zespół Blues Band Akcenty, do którego zwerbował m.in. muzyków poznanych w Gzymsie^[25]. Z powodu ograniczeń finansowych, a w konsekwencji braku możliwości zakupu syntezatorów, zaczął interesować się możliwościami zastosowania elektroniki do modyfikacji brzmienia instrumentów klawiszowych. Wykonał szereg analogowych urządzeń i wprowadził kilka modyfikacji w swoim instrumentarium. Zakupił wielogłowicową taśmową kamerę pogłosową WEM i wykorzystując przerobione przez siebie radzieckie organy elektroniczne Junost rozpoczął poszukiwania nowych brzmień. Dało mu to większe możliwości kreowania własnych barw dźwięku i zainspirowało do wykonywania muzyki z dużą ilością improwizacji^[25], na skutek czego jego zespół w 1971 zmienił kierunek muzyczny wpisując się w nurt muzyki eksperymentalnej. Pod skróconą nazwą Akcenty, grupa brała udział w trzech edycjach Festiwalu Młodzieżowej Muzyki Współczesnej w Kaliszu^[26]. Na ostatnim z nich, w 1973 w składzie: Sławomir Łosowski (instrumenty klawiszowe), Piotr Gągałka (gitara basowa), Jan Rucki (perkusja) zdobyła pierwszą nagrodę, wykonując kompozycje Łosowskiego: „Bumerang”, „Siódme żebro” i „Zapylanie”^[27]. Czterokrotnie wystąpiła we Wrocławiu na festiwalu Jazz nad Odrą; w 1973 zespół zdobył tam wyróżnienie, a w 1974 Łosowski główną nagrodę indywidualną^[28].

Od 1976 roku współtworzył powstałą na bazie Akcentów grupę Kombi, w której grał na instrumentach klawiszowych i dla której komponował. Współtworzył rozpoznawalny styl i wykreował elektroniczne brzmienie zespołu. Skomponował m.in. utwory: „Słodkiego miłego życia”, „Kochać cię – za późno”, „Przytul mnie”, „Wspomnienia z pleneru”, „Taniec w słońcu”, „Za ciosem cios”, „Nietykalni – skamieniałe zło”, a także kompozycję instrumentalną „Bez ograniczeń (energii)”, którą w latach 1982–2007 wykorzystywano w czołówce otwierającej program 5-10-15 na antenie Telewizji Polskiej^[25]. Był również autorem motywu muzycznego stworzonego na potrzeby Festiwalu w Sopocie w 1989.

W 1990 zapowiedział wydanie albumu z solowymi utworami, jednak ostatecznie wstrzymał się z realizacją solowego projektu^[29]. Jeden z jego solowych utworów – „Krawędź przestrzeni” (nagrany w 1978^[30]) został wykorzystany jako ścieżka dźwiękowa programu telewizyjnego Sonda w odcinku Kamienny kosmos, którego emisja przypadła na 17 czerwca 1982.

W 1992 roku zawiesił działalność zespołu Kombi po odejściu ze składu Grzegorza Skawińskiego i Waldemara Tkaczyka^[25]. Następnie, w latach 1993–1994 nagrał z synem Tomaszem materiał na płytę instrumentalną Nowe narodziny (wyd. 1995), po czym wycofał się z działalności scenicznej. W kolejnych latach prowadził studio nagraniowe i firmę nagłośnieniową SL Sound, a także opiekował się żoną Łucją, która chorowała na stwardnienie rozsiane.

W 2003 roku grupa Kombi miała wznowić działalność w pierwotnym składzie, lecz w zespole doszło do rozłamu. Trzech byłych członków Kombi – Grzegorz Skawiński, Waldemar Tkaczyk i Jan Pluta – powołało do życia zespół o nazwie Kombii, w którego składzie zabrakło Sławomira Łosowskiego. Fani muzyka zaczęli przesyłać petycje z prośbami, by wrócił do koncertowania. Za ich namową, Łosowski w 2004 roku zdecydował się powrócić do aktywności scenicznej^[25]. Początkowo występował pod własnym nazwiskiem, czyli jako Łosowski, a w 2013 roku zmienił nazwę na Kombi Łosowski, by ułatwić słuchaczom odróżnienie jego zespołu od formacji Skawińskiego i Tkaczyka^[31].

18 marca 2013 roku Sławomir Łosowski złożył wniosek o rejestrację znaku towarowego przedstawiającego nazwę i logotyp Kombi w Urzędzie Patentowym RP^[32]. W styczniu 2014 roku wystąpił o rejestrację unijnego znaku towarowego Kombi, dzięki czemu otrzymał wyłączne prawa do korzystania z tego znaku, a osiem miesięcy później powrócił do koncertowania pod nazwą Kombi (bez dopisku „Łosowski”)^[31]. 13 maja 2016 nakładem wydawnictwa In Rock ukazała się książka Kombi. Słodkiego miłego życia. Prawdziwa historia autorstwa Sławomira Łosowskiego oraz Wojciecha Korzeniewskiego przedstawiająca historię zespołu z perspektywy autorów^[33]. W 2019 roku muzyk obchodzi 50-lecie swojej działalności artystycznej, które uczcił koncertem Kombi w Muzycznym Studiu Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej. Na scenie gościnnie wystąpili również Leszek Możdżer, MC Silk, Andrzej Nowak i DJ Spox^[34][35][36]. Podczas wydarzenia został odznaczony m.in. Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. 22 lutego 2022 trafił na okładkę „Tygodnika Solidarność”, któremu udzielił obszernego wywiadu pt. Nie dam się zabetonować^[37].

Funkcjonowanie na polskim rynku muzycznym dwóch zespołów o łudząco podobnych nazwach – Kombi i Kombii – spowodowało konflikt, którego finał miał miejsce przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 7 września 2022 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oddalił skargę Sławomira Łosowskiego, który domagał się unieważnienia decyzji Izby Odwoławczej z września 2021 roku, utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) o unieważnieniu prawa Łosowskiego do unijnego znaku towarowego Kombi oraz obciążył go kosztami prowadzonej sprawy. Tydzień po ogłoszeniu wyroku Łosowski wydał specjalne oświadczenie, w którym ustosunkował się do sprawy i poinformował, że jego zespół ponownie zmienia nazwę na Kombi Łosowski^[5]. W listopadzie 2022 udzielił obszernego wywiadu portalowi Onet.pl, w którym odniósł się do zaistniałej sytuacji i poinformował, że wyrok TSUE nie wpłynie na dalszą działalność artystyczną zespołu^[23]. W kolejnych latach regularnie koncertował z zespołem i wydawał single.

W 2025 skomponował i wydał utwór instrumentalny pt. „Koronacja”, związany z 1000. rocznicą koronacji Bolesława Chrobrego na pierwszego króla Polski^[38].

Od 1992 jest właścicielem firmy SL Sound, która specjalizuje się w nagłaśnianiu koncertów i posiada studio nagrań w gdańskiej dzielnicy Osowa^[11]. Nakładem SL Sound / SL Music wydawał głównie single^[39][40], a od 2021 wydaje m.in. albumy zespołu Kombi Łosowski^[41][42].

25 stycznia 2024 był gościem wykładu z cyklu „Biznes to nie wszystko – poznajmy się!” zorganizowanego przez stowarzyszenie Pracodawcy Pomorza^[43].

Drugą po muzyce pasją Łosowskiego jest rysowanie^[44]. Swoje rysunki przekornie określa nazwą „gra-fika”. Rysuje od 3 roku życia^[45]. Wiele prac z dzieciństwa zachowało się dzięki jego ojcu Alfonsowi Łosowskiemu^[14]. Oficjalnym publicznym debiutem Łosowskiego jako rysownika był album Tabu, na tylnej okładce którego wykorzystano „gra-fiki” muzyka^[46]. W 1990 w Chicago została zorganizowana jego pierwsza autorska wystawa rysunków^[45]. Rysował także na potrzeby teledysków^[47].

W 2022 we współpracy z producentem „Medora” przygotował projekty „gra-fik”, które umieścił na odzieży medycznej. Odzież została przygotowana z myślą o 28. Międzynarodowych Targach Stomatologicznych Krakdent, podczas których była prowadzona sprzedaż kolekcji. Dochód został przekazany na pomoc Ukrainie^[48].

W listopadzie 2024 znalazł się w komitecie poparcia kandydata na urząd prezydenta RP Karola Nawrockiego^[49].

Był żonaty z Łucją Łosowską (zm. 18 sierpnia 2015). W 1981 r. stwierdzono u niej stwardnienie rozsiane. Z tego małżeństwa ma dwójkę dzieci – perkusistę Tomasza Łosowskiego i flecistkę Joannę Łosowską-Stojek^[44].

W 1989 roku, napisał córce kilka piosenek na potrzeby programu Dyskoteka Pana Jacka (czyt. Dżeka)^[25]. Z synem Tomaszem, koncertuje z przerwami od 1991 roku^[50]. Od 2004 grają razem w zespole Kombi Łosowski.

Po śmierci swojej żony Łucji ożenił się po raz drugi^[12]. Żonaty z Marią^[17][23].

• 1994 – Nowe narodziny (z Tomaszem Łosowskim)
• 2009 – Zaczarowane miasto (pod szyldem Łosowski)

• 1980 – Kombi
• 1982 – Królowie życia
• 1984 – Nowy rozdział
• 1985 – Kombi 4
• 1986 – 10 Years – The Best of Kombi – Live
• 1989 – Tabu
• 1991 – The Best of Kombi
• 1993 – Koncert 15-lecia

• 2009 – Zaczarowane miasto (pod szyldem Łosowski)
• 2013 – Live
• 2016 – Nowy album^[51] (pod szyldem Kombi)
• 2017 – Koncert 40-lecia^[52] (pod szyldem Kombi)
• 2019 – Bez ograniczeń energii 5–10–50 (pod szyldem Kombi)
• 2021 – Minerał życia (pod szyldem Kombi)
• 2025 – Instrumentalnie

• 2016 – Tomasz Łosowski – Fusionland
• 2016 – T.Love – T.Love^[53]
• 2017 – Piotr Krupski & Friends – Electronic Worlds^[54]
• 2021 – Tomasz Łosowski – 30-lecie

• 1978 – różni wykonawcy – Pop Pulsations II (w utworze: „Buck’s Fizz”)^[55]
• 1990 – różni wykonawcy – Nasenki (autor kompozycji: „Muzyczne Sny”)^[56]
• 1990 – różni wykonawcy – Dyskoteka Pana Jacka 2 (autor kompozycji: „Zdrowie mamy, zdrowie taty”)^[57]
• 1993 – Ghost – Bad Obsession (realizacja dźwięku)^[58]
• 1993 – Szela – Pani Pana Zabiła... (realizacja dźwięku)^[59]
• 2001 – Wojciech Pilichowski – π (współautor kompozycji: „Nowe Hi Fi”)^[60]
• 2003 – Drum Freaks – ƩMYPNH (realizacja dźwięku)^[61]
• 2012 – Orange Trane – Acoustic Trio (realizacja dźwięku, mix albumu)^[62]
• 2013 – Piotr Lemańczyk – Amhran (realizacja dźwięku)^[63]
• 2014 – Ghost – The Lost Of Mercy / Renown (realizacja dźwięku)^[64]
• 2018 – Tomasz Łosowski – C.V. Remastered (mix albumu)^[65]

• Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (30 kwietnia 2014)^[66][67]
• Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (8 maja 2019)^[66]
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (18 grudnia 2019)^[68]
• Medal 100-lecia Odzyskania Niepodległości (29 listopada 2023)^[69]
• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (2023)^[69]

• 1973 – I nagroda Festiwalu Młodzieżowej Muzyki Współczesnej w Kaliszu^[28]
• 1974 – Główna nagroda indywidualna festiwalu Jazz nad Odrą^[28]
• 2014 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji jubileuszu 45-lecia pracy artystycznej^[70]
• 2019 – Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego^[71][72]
• 2019 – Medal 100-lecia – wyróżnienie Stowarzyszenia Autorów ZAiKS^[73]
• 2019 – Nagroda specjalna ZPAV za całokształt osiągnięć artystycznych^[36]
• 2019 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury z okazji jubileuszu 50-lecia pracy artystycznej^[70]
• 2021 – Tablica w Alei Gwiazd w Opolu^[74]

• 1990 – Chicago – Cafe Lura^[45]
• 1990 – Sopot – Galeria w Dworku Sierakowskich^[45]
• 1990 – Warszawa – Galeria Express^[45]
• 1991 – Turek – Cafe Club Galeria^[45]
• 2004 – Łeba – Galeria w Bibliotece Miejskiej^[45]
• 2006 – Gdańsk – Nadbałtyckie Centrum Kultury^[45]
• 2006 – Łódź – CH Manufaktura^[45]
• 2008 – Gdańsk – Manhattan^[45]
• 2008 – Gdańsk – Biblioteka Suchanino^[45]
• 2008 – Gdańsk – Biblioteka Żabianka^[45]
• 2009 – Tczew – Galeria Centrum Kultury i Sztuki^[75]
• 2009 – Kościerzyna – Centrum Kultury Kaszubskiej Strzelnica^[45]
• 2010 – Gdańsk – Klub Plama^[45]
• 2011 – Gdańsk – Kawiarnia Kamienica^[45]
• 2015 – Przywidz – Gminny Ośrodek Kultury^[45]
• 2016 – Sopot – Sopoteka^[45]
• 2016 – Tarnobrzeg – Tarnobrzeski Dom Kultury^[45]
• 2017 – Opole – Hotel Festiwal^[45]
• 2017 – Bełchatów – Miejsca Biblioteka Publiczna^[45]
• 2017 – Szczecin – Książnica Pomorska^[45]
• 2018 – Wałcz – Muzeum Ziemi Wałeckiej^[76]
• 2018 – Piekary Śląskie – Miejska Biblioteka Publiczna^[45]
• 2019 – Sosnowiec – Klub Komin^[45]
• 2022 – Łódź – Galeria Artystycznej Łódzkiego Sejmiku Osób Niepełnosprawnych^[77]
• 2022 – Sopot – Sala PFK w Operze Leśnej^[45]
• 2022 – Prudnik – Prudnicki Ośrodek Kultury^[78]
• 2023 – Warszawa – Siedziba Stowarzyszenia Wolnego Słowa^[79]
• 2023 – Kościerzyna – Miejski Dom Kultury^[80]
• 2023 – Londyn – Polski Ośrodek Społeczno-Kulturalny^[45]
• 2024 – Koło – Powiatowa i Miejska Biblioteka Publiczna w Kole^[81]

Będące w użytku^[82]:

• Sequential Circuits Prophet 5
• Korg: Minikorg 700S, MS-2000B
• Dave Smith Instruments PolyEvolver Keyboard(inne języki)
• Yamaha: DX7, TX7
• 360 Systems MIDI Bass
• Ensoniq: ASR-10, MR Rack
• Roland SH-101
• E-mu Proteus

Nie będące już w użytku^{[potrzebny przypis]}:

• Ensoniq Mirage
• Yamaha: RX11, RX5
• Roland TR-808
• Korg VC-10
• Moog Multimoog
• Hohner: String Melody II, Clavinet D6

• 2016 – Kombi. Słodkiego miłego życia. Prawdziwa historia (Wojciech Korzeniewski, Sławomir Łosowski, wyd. InRock), ISBN: 9788364373398^[83]
• 2025 – Gra-fika (Sławomir Łosowski, wydanie własne)^[84]