Psucie monety

Psucie monety – obniżanie zawartości szlachetnego kruszcu w monecie i zmniejszanie jej ciężaru.

Zjawisko to było bezpośrednio związane z pieniądzem kruszcowym, emitowanym przez państwowe mennice, na których odbity znak władcy miał gwarantować odpowiednią zawartość kruszcu w monecie. Ponieważ jednak wartość była denominowana przez władcę (np. 1 floren), to o wartości monety decydował nominał, a nie zawartość kruszcu. Dlatego starano się odzyskiwać część kruszcu użytego do wyrobu monety, najczęściej poprzez skrawanie jej brzegu. Chociaż taka moneta miała tę samą wartość nominalną (oznaczoną na awersie), to psujący monetę odzyskiwał część kruszcu, również mającą swą wartość.

Mennice zabezpieczały się później przed tym procederem umieszczając na bitych monetach znamiona na obrzeżach (np. w postaci karbowania), ujawniających każdą próbę skrawania brzegu monety. Wiele współczesnych monet nadal nosi takie znamiona na obrzeżach bilonu jako pozostałość dawnych zabezpieczeń przed psuciem pieniądza.

Znamiona na rancie zostały wprowadzone przez Isaaca Newtona, który w latach 1696-1701 był zarządcą mennicy królewskiej w Londynie.

Termin ten można też odnosić do skutków podejmowania decyzji makroekonomicznych, powodujących znaczny spadek siły nabywczej pieniądza (inflacja).

• renowacja monety
• prawo Kopernika-Greshama
• kryzys wieku III

• Słownik ekonomiczno-finansowy. Bernard & Colli. Wydawnictwo „Książnica”, 1995, s. 145. ISBN 83-7132-078-7.
• Walka o „zdrowy” pieniądz u schyłku średniowiecza - nurt empiryczny ekonomii w naukach Biskupa Oresme - artykuł na NBPPortal.pl. [dostęp 2013-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-05)].