Maria Wiernikowska

Maria Stanisława Wiernikowska (ur. 28 marca 1955 w Świdrze) – polska dziennikarka, korespondentka wojenna, reporterka.

Ukończyła VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Studiowała na Uniwersytecie Warszawskim i Jagiellońskim, jak również na uniwersytecie w Perugii oraz w Paryżu. Karierę dziennikarską rozpoczęła w 1982 r. w Radio France Internationale (RFI), w tym okresie współpracowała także z BBC. Po 1989 r. przyjechała do Warszawy, rozpoczynając współpracę z Polskim Radiem. Później pracowała także w Radiu ZET. Pisała również relacje dla „Gazety Wyborczej”. Przez wiele lat tworzyła reportaże i materiały dla Telewizji Polskiej, m.in. z punktów zapalnych na całym świecie (Jugosławia, Czeczenia, Rosja, Bośnia i Hercegowina, Afganistan). Zasłynęła jednak materiałami z powodzi tysiąclecia w Polsce z 1997 r. Zrezygnowała z pracy w TVP, tłumacząc to upartyjnieniem telewizji publicznej (chodziło m.in. o zakaz emisji jej reportażu dotyczącego sprawy z Klewek). W 2001 r. rozpoczęła śledztwo dziennikarskie dotyczące teorii spiskowej (tzw. afery w Klewkach). W 2004 r. wydała książkę Zwariowałam, czyli widziałam w Klewkach, w której opisała kulisy tej afery i swoje śledztwo. Od 2007 r. do 2009 r. ponownie współpracowała z TVP. Była autorką cyklu reportaży Telewizja objazdowa nadawanych w TVP Info. W kwietniu 2024 r. rozpoczęła współpracę z Kanałem Zero Krzysztofa Stanowskiego, zostając korespondentką wojenną w Izraelu i Strefie Gazy, a także w Rosji. W kwietniu 2025 r. kontrowersyjnie wręczyła Grzegorzowi Braunowi prezent (słoik marynowanych rydzów) podczas jego wizyty w redakcji Kanału Zero, za co Braun podziękował jej mówiąc, że „dokonała wyłomów w murze poprawności politycznej”^[1][2][3].

W swojej karierze Wiernikowska interesowała się teoriami spiskowymi, m.in. aferą związaną z rzekomymi lądowaniami talibów w warmińsko-mazurskich Klewkach w celu handlu szmaragdami za bakterie wąglika i broń, powiązaną z postaciami takimi jak Andrzej Lepper, co łączyła z szerszymi wątkami korupcji, CIA (zob. sprawa tajnych więzień CIA w Europie) i aferą FOZZ^[4][3].

Już w roku 2014 wyrażała sceptycyzm wobec ukazywania wojny na Ukrainie jako wojny o niepodległość tego kraju, widząc ją jako konflikt wewnętrzny między klanami i oligarchami o władzę i bogactwo, wykorzystywany przez interesy zagraniczne, a wydarzenia na Majdanie (t.zw. rewolucja godności) uznała za wyrachowaną grę interesów związaną z manipulacją mediami, kreaującymi jej romantyczny obraz, a nie przejaw działań społeczeństwa obywatelskiego^[5]. W latach późniejszych dziennikarka wyrażała poglądy sympatyzujące z Putinem i krytyczne wobec polityki Zachodu, w szczególności Stanów Zjednoczonych, w kontekście konfliktu rosyjsko-ukraińskiego. W lutym 2023 roku, podczas wizyty prezydenta USA Joe Bidena w Warszawie, protestowała z plakatem "Go Home!", argumentując w mediach społecznościowych, że wojnę w Ukrainie zainicjowali Amerykanie, ściągając broń i doradców wojskowych pod granicę Rosji, co miało na celu zakłócenie dostaw taniego gazu i ropy do Europy oraz eksploatację zasobów Donbasu^[2][4][3]. W swoim reportażu z 2026 roku dla Kanału Zero przedstawiała poglądy zwykłych Rosjan, którzy w opublikowanych wywiadach przedstawiają się jako ofiary zachodniej rusofobii, pomijając kontekst represji politycznych, cenzury i zbrodni wojennych popełnianych przez armię rosyjską, co krytycy uznali za powielanie rosyjskiej propagandy^[2][4][3].

• Zwariowałam, czyli widziałam w Klewkach, Wyd. Rosner & Wspólnicy, 2005 (ISBN 83-89217-74-0) – o korupcji i niewyjaśnionych aferach we współczesnej Polsce.
• Oczy czarne, oczy niebieskie. Z drogi do Santiago de Compostela, Wyd. Zwierciadło, 2013 (ISBN 978-83-63014-94-0).
• Widziałam. Opowieści wojenne. Wyd. Zwierciadło, 2014 (ISBN 978-83-63014-84-1).

• Dzisiaj wiadomości nie będzie (2000) – realizacja, scenariusz
• Dziady 2000 (2000) – realizacja, scenariusz
• Jutro będzie inaczej (2004) – pomysł filmu
• Pożądana Niepożądana (2005) – realizacja, scenariusz
• Zwariowałam (2006) – realizacja
• Ślad (2019) – scenariusz, reżyseria
• Białoruś. Ostatni zaścianek (2021) – scenariusz, reżyseria

Na podst.: ^[6]

• Nagroda Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1994),
• Buzdygany (1995),
• Kryształowe Zwierciadła (1998),
• Nagroda im. Dariusza Fikusa (1998),
• Wyróżnienie na Ogólnopolskim Niezależnym Przeglądzie Form Dokumentalnych NURT za film Jutro będzie inaczej (2005),
• III Nagroda w kategorii „Filmy i programy telewizyjne” na Festiwalu Polonijnym „Losy Polaków” za film Ślad (2022)^[6].