Marek Siwiec

Marek Maciej Siwiec (ur. 13 marca 1955 w Piekarach Śląskich) – polski polityk i dziennikarz. Poseł na Sejm I i II kadencji (1991–1997), minister w Kancelarii Prezydenta RP (1996–2004) i szef BBN (1997–2004), deputowany do Parlamentu Europejskiego VI i VII kadencji (2004–2014) oraz jego wiceprzewodniczący (2007–2009), szef Kancelarii Sejmu (od 2025).

Jego ojciec pracował jako wicedyrektor tarnobrzeskiego kombinatu siarkowego „Siarkopol”, matka była prokuratorem.

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Tarnobrzegu^[1]. W 1980 ukończył studia na Akademii Górniczo-Hutniczej, a w 1989 Podyplomowe Studium Dziennikarstwa. W latach 1980–1982 zajmował stanowisko asystenta w Instytucie Elektrotechniki AGH, a od 1981 do 1982 odbył staż w GAS and Fuel Corporation of Victoria. Należał do Zrzeszenia Studentów Polskich i Socjalistycznego Związku Studentów Polskich^[2]. Od 1977 do rozwiązania był członkiem PZPR. Od 1985 do 1987 pracował jako redaktor naczelny dwutygodnika „Student” w Krakowie oraz sekretarz komisji finansowej Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa, a następnie w latach 1987–1990 był redaktorem naczelnym tygodnika „itd”. Prowadził też w Telewizji Polskiej program Otwarte studio. W październiku 1989 wszedł w skład centralnej komisji zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni zjazd partii^[3]. W czasie ostatniego zjazdu PZPR został redaktorem naczelnym „Trybuny Kongresowej” (doraźnej mutacji „Trybuny Ludu”). Wszedł w skład rady nadzorczej spółki Transakcja założonej przez KC PZPR, ZSMP, Akademię Nauk Społecznych przy KC PZPR oraz RSW „Prasa-Książka-Ruch”^[4]. Był członkiem założycielem Socjaldemokracji RP, wszedł do władz krajowych partii, został też pierwszym redaktorem naczelnym „Trybuny”. Od 1991 do 1992 pełnił funkcję dyrektora generalnego powiązanej z Art-B spółki Print AB^[5].

Od 1991 do 1997 był posłem na Sejm z okręgu kaliskiego. Był rzecznikiem klubu parlamentarnego SLD^[2]. W latach 1993–1996 zasiadał jednocześnie w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji. Był delegatem do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.

Od 1996 pełnił funkcję sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP, a od lutego 1997 był szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Ponownie powołany na to stanowisko w grudniu 2000, sprawował je do czerwca 2004. W 2000 ujawniono epizod powitania prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na lądowisku w Ostrzeszowie z września 1997. Marek Siwiec po wyjściu ze śmigłowca ucałował ziemię i uczynił znak krzyża. Zostało to odebrane jako parodiowanie zachowania papieża Jana Pawła II. Zdjęcia z tego wydarzenia były wykorzystywane przez komitet wyborczy Mariana Krzaklewskiego w trakcie kampanii prezydenckiej^[6]. Prokurator umorzył postępowanie w przedmiocie znieważenia i obrazy uczuć religijnych^[6].

Od stycznia 2005 do czerwca 2006 pełnił funkcję przewodniczącego Stowarzyszenia „Ordynacka”^[7]. Był członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w 2005. Został członkiem Rady Fundacji YES (Yalta European Strategy), przewodniczącym Stowarzyszenia European Friends of Israel, członkiem Global Leadership Council Colorado State University. Zasiadał także w radzie Fundacji Aleksandra Kwaśniewskiego „Amicus Europae”.

W listopadzie 2007 IPN ujawnił, że 21 marca 1986 został zarejestrowany przez Służbę Bezpieczeństwa jako tajny współpracownik o pseudonimie Jerzy. 19 stycznia 1990 został wyrejestrowany w związku z rezygnacją^[8]. Sam zainteresowany zaprzeczył współpracy z SB^[9]. Ostatecznie wobec nieodnalezienia dokumentacji personalnej i niestwierdzenia wątpliwości co do zgodności z prawem oświadczenia lustracyjnego posła IPN zaniechał dalszego śledztwa^[10].

W wyborach europejskich w 2004 uzyskał mandat z województwa wielkopolskiego, gdzie kandydował z listy SLD-UP, uzyskując wynik 36 985 głosów. W 2006 był przewodniczącym misji obserwacyjnej wyborów na Ukrainie^[11]. W 2007 został wiceprzewodniczącym PE. W wyborach europejskich w 2009 skutecznie ubiegał się o reelekcję, otrzymując 64 976 głosów^[12]. W PE został członkiem Komisji Spraw Zagranicznych, a w 2009 został koordynatorem Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w sprawie EuroNestu^[13]. Od grudnia 2011 do kwietnia 2012 był wiceprzewodniczącym Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W grudniu 2012 zrezygnował z członkostwa w SLD, a w styczniu 2013 został reprezentantem Ruchu Palikota w Parlamencie Europejskim (nie wstępując do partii)^[14]. 22 lutego 2013 wspólnie z Aleksandrem Kwaśniewskim i Januszem Palikotem ogłosił powstanie ruchu Europa Plus, który stał się koalicją kilku ugrupowań politycznych (lewicowych i centrowych). Marek Siwiec został także przewodniczącym stowarzyszenia o tej nazwie (formalnie był nim do stycznia 2026^[15]). 6 października 2013 jego działacze współtworzyli nową partię Twój Ruch (powstałą z przekształcenia Ruchu Palikota), której to Marek Siwiec został wiceprzewodniczącym. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 nie uzyskał reelekcji (oddano na niego 17 399 głosów). W lutym 2015 odszedł z Twojego Ruchu^[16].

Po zakończeniu aktywności politycznej został dyrektorem Centrum Pamięci o Holokauście – Babi Jar^[17][18]. W listopadzie 2025 marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty powołał go na stanowisko szefa Kancelarii Sejmu^[19][20]. Przystąpił do Nowej Lewicy, w marcu 2026 został przewodniczącym nowo powołanej Komisji Międzynarodowej tej partii^[21].

• Oficer Legii Honorowej (Francja, 1996)
• Krzyż Wielki Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa, 1997)^[22]
• Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Republiki Włoskiej (1997)^[23]
• Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia, 1997)^[24]
• Order Leopolda (Belgia, 1999)
• Order Krzyża Ziemi Maryjnej II klasy (Estonia, 2002)^[25]
• Krzyż Wielki Orderu „Za Zasługi dla Litwy” (Litwa, 2003)^[22]
• Wielki Oficer Orderu Cnoty Wojskowej (Rumunia, 2003)^[26]
• Królewski Order Wiktoriański (Wielka Brytania, 2004)
• Order Księcia Jarosława Mądrego IV i III klasy (Ukraina, 1997 i 2004)
• Komandoria Missio Reconciliationis (1999)

• Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2014-12-09].
• Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2014-12-09].
• Nota biograficzna na stronie prywatnej. [dostęp 2014-12-09].