Linda Kearns MacWhinney

Linda Mary Kearns MacWhinney

Kearns MacWhinney w 1922 roku
Data i miejsce urodzenia	lipiec 1888 hrabstwo Sligo
Data i miejsce śmierci	5 lipca 1951 Dublin
Członkini Seanad Éireann
Okres	od 1938 do 1938
Przynależność polityczna	Fianna Fáil
Multimedia w Wikimedia Commons

Linda Mary Kearns MacWhinney (ur. lipiec 1888 w Sligo, zm. 5 lipca 1951 w Dublinie) – irlandzka pielęgniarka, aktywistka niepodległościowa i polityczka. Jedna z czterech pierwszych kobiet (wspólnie z ) będących członkami Seanad Éireann, izby wyższej irlandzkiego parlamentu.

MacWhinney urodziła się 1 lipca 1888 w Carrowmorris w hrabstwie Sligo. Uczęszczała do lokalnej szkoły podstawowej, po czym została wysłana do Brukseli, aby ukończyć szkołę średnią. Po ukończeniu szkoły zamieszkała w Dublinie, gdzie rozpoczęła naukę pielęgniarstwa w szpitalu Baggot St.^[1]

Niedługo po jej utworzeniu w 1914 roku, dołączyła do organizacji Cumann na mBan(inne języki), gdzie współpracowała m.in. z Constance Markievicz, Hanną Sheehy-Skeffington(inne języki) i Thomasem MacDonagh. Ze względu na wybuch powstania wielkanocnego w 1916 roku odroczyła plany wyjazdu do Australii i rozpoczęła pracę w szpitalu Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża, który współzałożyła. Ze względu na posiadanie przez nią samochodu, była kluczową aktywistką Cumann na mBan, gdzie służyła jako kierowca, przewożąc broń i wiadomości w trakcie powstania. Po zakończeniu działań zbrojnych kontynuowała pracę jako pielęgniarka. Była aktywna w irlandzkich staraniach zwalczania pandemii grypy hiszpanki w 1918 roku^[1].

20 listopada 1920 została aresztowana za nielegalny przewóz trzech bojowników i zapasów broni. Po przesłuchaniu w lokalnym więzieniu w Sligo, trafiła do kobiecego więzienia w Armagh. 25 marca 1921 została skazana na 10 lat więzienia i przewieziona do więzienia w Walton. Kilkukrotnie zmieniała miejsce odbywania kary ze względów zdrowotnych. 31 października 1921, z pomocą współwięźniów uciekła z więzienia przy użyciu podrobionego klucza i drabinki linowej. Przebywała w ukryciu do 6 grudnia 1921. Historia jej działań z lat 1916–1921 została spisana w książce autorstwa Annie M. P. Smithson z 1922 roku pt. In time of peril: leaves from the diary of Nurse Linda Kearns from Easter week to Mountjoy 1921. Była przeciwniczką traktatu angielsko-irlandzkiego, który kończył irlandzką wojnę o niepodległość. Jako pielęgniarka bezskutecznie ratowała życie Cathala Brughiego. Na polecenie Éamona de Valery, którego była lojalnym sojusznikiem, odbyła podróż do Stanów Zjednoczonych, gdzie zbierała fundusze na wsparcie sił republikańskich. Podobne podróże odbyła również do Kanady i do Australii^[1].

W 1925 roku powróciła do pracy jako pielęgniarka w Dublinie. Była jedną z założycielek partii Fianna Fáil w 1926 roku. Została jedną z sześciu kobiet wybranych do pierwszych władz partii. Budowała struktury partii w swoim rodzinnym hrabstwie Sligo. Protestowała przeciwko niektórym działaniom partii, które uważała za dyskryminujące wobec kobiet, w tym m.in. niektóre zapisy konstytucji Irlandii z 1935 roku. Została członkinią komitetu ds. legislacji dotyczącej kobiet National Women's Council. Była jedną z założycielek Women's Industrial Development Association. WIDA nominowało ją na jedno z miejsc w nowo-utworzonym Seanad Éireann, izbie wyższej irlandzkiego parlamentu. Została jedną z 4 pierwszych kobiet będących członkami izby w historii kraju. W parlamencie przemówiła tylko raz. Straciła swój mandat po wyborach parlamentarnych w 1938 roku^[1].

Była aktywną działaczką Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża. Była nominowana do pierwszego zarządu Irlandzkiego Czerwonego Krzyża. Była honorową sekretarz Irish Nurses Association. Zbierała fundusze na rzecz ustanowienia domu spokojnej starości dla pielęgniarek w Howth w Dublinie; który został w 1945 roku sfinansowany przez irlandzki rząd. W 1951 roku została odznaczona medalem Florence Nightingale przez komitet Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca^[1].

Była mężatką. We wrześniu 1929 roku wyszła za mąż za Wilsona Charlesa MacWhinney. Mieli jedną córkę. Zmarła 5 lipca 1951 w Howth w Dublinie, w domu dla pielęgniarek, który współzałożyła^[1].