Kazimierz Radowicz
| Imię i nazwisko |
Kazimierz Piotr Radowicz |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
4 marca 1931 |
| Data i miejsce śmierci |
22 kwietnia 2018 |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
| Strona internetowa | |
Kazimierz Radowicz (ur. 4 marca 1931 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 22 kwietnia 2018 w Gdańsku[1][2]) – polski prozaik, scenarzysta, autor słuchowisk. Popularyzator historii Ostrowa Wlkp. i Gdańska.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Zygmunta, inżyniera, i Stanisławy z domu Misiek[3]. Swoją edukację rozpoczął w Szkole Podstawowej im. Ewarysta Estkowskiego.
W czasie okupacji niemieckiej został wysiedlony do Nowego Sącza.
Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Ostrowa Wielkopolskiego, gdzie uczęszczał do Gimnazjum i Liceum Męskiego. W 1950 roku zdał maturę i podjął studia na Wydziale Filologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, który ukończył w roku 1955. Podczas studiów był kierownikiem dwutygodniowego dodatku akademickiego „Słowa Powszechnego” pt. „W Młodych Oczach”. Uczestnik spotkań Jazz Klub Ostrów.
Debiutował w 1954 roku nowelą Powrót nad jezioro, opublikowaną na łamach nr 18 czasopisma „Dziś i Jutro”.
Od 1956 roku mieszkał w Gdańsku i do 1992 pracował w gdańskiej rozgłośni Polskiego Radia (od redaktora w redakcji literackiej do szefa Działu Artystycznego). Przez wiele lat współpracował z Teatrem Polskiego Radia i Teatrem Telewizji. Publikował swoje teksty m.in. w „Tygodniku Powszechnym” i „Wrocławskim Tygodniku Katolickim”[3]. Od 1992 roku był właścicielem Wydawnictwa „Mestwin”. Od 1995 roku redagował wspólnie z Romanem Landowskim „Pomorski i Wielkopolski Kalendarz Rodzinny”[4].
Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1961–1981), Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Związku Literatów Polskich (od 1971; w latach 1975–1978 pełnił funkcję sekretarza, a w latach 1992–2012 prezesa Oddziału Gdańskiego ZLP)[5], Od 1978 należał do Stowarzyszenia Marynistów Polskich; po 1980 został wiceprezesem zarządu Oddziału Gdańskiego.
Od 1961 roku był mężem Ireny Lorek[4]. Ojciec Małgorzaty (ur. 1973)[6].
Zmarł w Gdańsku, pochowany 27 kwietnia 2018 roku na cmentarzu Łostowickim (kwatera 26-7-8)[7].
Wybrane publikacje
Słuchowiska:
- Belfer (1956)
- Westerplatte (1964)
- Program nocny (1978)
- Oksywski szaniec
- Ostatnia reduta
- Noc w konwoju
- Pamiętnik majora Waleriana
- Szyper z „Andromedy”
- Urodziny Piotrusia
- Klucze Wisły
- Stenogram zbrodni
- Epilog Listopada
- Krzyż maltański
- Klubowy jubileusz
- Praktykant
- Imieniny
- Rzym – środa 13 maja
- Cesarz Portugalii
- Ćwiczenia nad Wezerą
- Gdańsk – godzina Y
Sztuki Teatru Telewizji:
- Młyn na wzgórzu (1966)
- Kłopoty Panurga (1970)
- Ostatnie tygodnie, ostatnie dni, ostatnie godziny (1971)
- Justyna (1974)
- Narodziny miasta (1979)
- Tajny więzień stanu (1990)
Powieści:
- Zazdrość (1966)
- Kawalerowie Virtuti (1969, 1973, 1979, 1989, 2007)
- Portrety z żaglowego płótna (1969)
- Skarby zatoki (1971, 1983)
- Bandera „Zawiszy Czarnego” (1975)
- „Tryton” nie czeka na pogodę (1983)[8]
- Zadanie domowe (1984)[9]
- Noc sylwestrowa (1993)[10]
- A jutro cały świat... (2001)[11]
Wspomnienia:
- Zapis (2004)
- Polarny Sokół – Zapis 2 (2006)
Scenariusze filmowe i telewizyjne:
- Kapitan z „Oriona” (1978)
- Republika Ostrowska (1985) (serial TV)
- Republika nadziei (1986)
- Nad Niemnem (1986) wg E. Orzeszkowej
- Między ustami a brzegiem pucharu (1987) wg M. Rodziewiczówny
- Gdańsk 39 (1989) (serial TV)
- Desperacja (1988)
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984)
- Złoty Krzyż Zasługi (1972)[12]
- Odznaka „Zasłużony Pracownik Morza”[6]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1979)[13]
- Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1972)
- Medal Republiki Ostrowskiej
- Medal 100-lecia ZHP na Ziemi Ostrowskiej
- Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Gdańska” (1965)
- Odznaka „Za zasługi dla Ostrowa Wielkopolskiego” (1988)
- Odznaka honorowa Polskiego Radia i Telewizji
Źródło:[4][6].
Nagrody i wyróżnienia
- Doroczna nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za słuchowisko Westerplatte (1965)[14]
- Wyróżnienie Ministra Obrony Narodowej za powieść Kawalerowie Virtuti (1969)
- Harcerska Nagroda Literacka GK ZHP i Wydawnictwa Harcerskiego za książkę Bandera „Zawiszy Czarnego” (1976)[15]
- Nagroda Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” (1976, 1986)[16]
- Nagroda II stopnia w konkursie Rozgłośni Warszawskiej PR za słuchowisko Program nocny (1977)[15]
- tytuł „Premiery Roku” za słuchowisko Program nocny w plebiscycie radiosłuchaczy (1978)
- Nagroda Jury w przeglądzie przedstawień Telewizji Polskiej na XXI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za sztukę Ostatnie tygodnie, ostatnie dni, ostatnie godziny wspólnie ze Zdzisławem Pietrasem, reż. Maria Kaniewska (1981)[17]
- Nagroda (równorzędna) w kategorii scenariuszy filmu fabularnego za scenariusz A jutro cały świat w Ogólnopolskim konkursie na scenariusze filmowe zorganizowanym przez Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki, Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, Redakcję Filmową Telewizji Polskiej w Warszawie i Zespół Filmowy „Kadr” (1986)[18]
- Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska za upowszechnianie kultury, sztuki i wiedzy o Gdańsku (1986)[18]
- Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za twórczość oraz działalność radiową i telewizyjną (1987)
- Nagroda w konkursie Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD, Wielkopolskie Towarzystwo Kulturalne, Telewizję Poznań, Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego na scenariusze filmów fabularnych o powstaniu wielkopolskim za Republikę Ostrowską (1987)
- Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki za twórczość dramaturgiczną i scenariuszową, szczególnie za film Nad Niemnem (1987)[19]
- Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za scenariusz serialu tv Nad Niemnem (1988)
- tytuł Honorowego Obywatela Miasta Ostrowa Wielkopolskiego, m.in. za wkład w popularyzację historii miasta i Republiki Ostrowskiej (17 czerwca 1998)
- Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki za powieść A jutro cały świat... (2001)
Źródło:[4].
Przypisy
- ↑ Zmarł Radowicz. rc.fm. [dostęp 2018-04-24]. (pol.).
- ↑ Zmarł Kazimierz Radowicz pisarz, publicysta, dziennikarz radiowy, wydawca.. dziennikbaltycki.pl. [dostęp 2018-04-24]. (pol.).
- ↑ a b Kazimierz Radowicz [online], wlkp24.info [dostęp 2024-10-24] (pol.).
- ↑ a b c d Barbara Marzęcka, Radowicz Kazimierz – Słownik Pisarzy i Badaczy XX i XXI w. [online], pisarzeibadacze.ibl.edu.pl [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2025-08-05].
- ↑ Grażyna Antoniewicz, Zmarł Kazimierz Radowicz pisarz, publicysta, dziennikarz radiowy, wydawca dziennikbaltycki.pl, 23 kwietnia 2018 [dostęp 2024-10-24].
- ↑ a b c RADOWICZ KAZIMIERZ PIOTR, dziennikarz, pisarz – Encyklopedia Gdańska [online], gdansk.gedanopedia.pl [dostęp 2025-10-17].
- ↑ Wyszukiwarka Cmentarze w Gdańsku [online], cmentarze-gdanskie.pl [dostęp 2024-10-24].
- ↑ Kazimierz Radowicz, „Tryton” nie czeka na pogodę, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1983, ISBN 83-215-5194-7, OCLC 69282656 [dostęp 2022-02-05].
- ↑ Kazimierz Radowicz, Zadanie domowe, Gdańsk: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, ISBN 83-03-00721-1, OCLC 749163846 [dostęp 2022-02-05].
- ↑ Kazimierz Radowicz, Noc Sylwestrowa, [Ostrów Wielkopolski]: Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego, 1993, ISBN 83-900837-4-4, OCLC 34413425 [dostęp 2022-02-05].
- ↑ Kazimierz Radowicz, A jutro cały świat--, Gdańsk: Wyd. Mestwin, 2001, ISBN 83-911035-0-1, OCLC 51163720 [dostęp 2022-02-05].
- ↑ Nagrody i odznaczenia za działalność w dziedzinie kultury (1970–1972). „Rocznik Kulturalny Ziemi Gdańskiej”. Nr 6, s. 186, 1973. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie. [dostęp 2025-09-29].
- ↑ Odznaczenia państwowe i odznaki honorowe przyznane w latach 1977–1983. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 339, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-25].
- ↑ Gdańska Rozgłośnia PR (1945–1969). „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 5, s. 144, 1970. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie. [dostęp 2025-10-03].
- ↑ a b Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1975–1980. Życie literackie. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 281, 285, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-17].
- ↑ Laureaci Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” [online], bip.gdansk.pl [dostęp 2024-10-24].
- ↑ Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1981–1984. Życie literackie. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 9, s. 283, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-05].
- ↑ a b Miłosława Bukowska-Schielmann. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1986. Różne wydarzenia i imprezy. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 11, s. 316–317, 1988. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. ISSN 0860-2492. [dostęp 2025-12-12].
- ↑ Miłosława Bukowska-Schielmann. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1987. Życie literackie. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 12, s. 283, 1989. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. ISSN 0860-2492. [dostęp 2025-12-17].
Bibliografia
- Piotr Wiesław Grajda: Kazimierz Radowicz... Książki, Słuchowiska, Scenariusze Filmowe. stefanbatoryoceanliner.weebly.com
- Witold Banach, Ostrów pod znakiem pegaza, Ostrów Wielkopolski – Poznań 2005.
- Strona Kazimierza Radowicza. radowicz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-17)].
- Biogram. tubaostrowa.pl
- Kazimierz Radowicz w bazie filmpolski.pl