Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Kazimierz Radowicz


Kazimierz Radowicz
Imię i nazwisko

Kazimierz Piotr Radowicz

Data i miejsce urodzenia

4 marca 1931
Ostrów Wielkopolski

Data i miejsce śmierci

22 kwietnia 2018
Gdańsk

Narodowość

polska

Dziedzina sztuki

proza

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka honorowa „Zasłużony Pracownik Morza” (stara) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”
Strona internetowa

Kazimierz Radowicz (ur. 4 marca 1931 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 22 kwietnia 2018 w Gdańsku[1][2]) – polski prozaik, scenarzysta, autor słuchowisk. Popularyzator historii Ostrowa Wlkp. i Gdańska.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Zygmunta, inżyniera, i Stanisławy z domu Misiek[3]. Swoją edukację rozpoczął w Szkole Podstawowej im. Ewarysta Estkowskiego.

W czasie okupacji niemieckiej został wysiedlony do Nowego Sącza.

Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Ostrowa Wielkopolskiego, gdzie uczęszczał do Gimnazjum i Liceum Męskiego. W 1950 roku zdał maturę i podjął studia na Wydziale Filologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, który ukończył w roku 1955. Podczas studiów był kierownikiem dwutygodniowego dodatku akademickiego „Słowa Powszechnego” pt. „W Młodych Oczach”. Uczestnik spotkań Jazz Klub Ostrów.

Debiutował w 1954 roku nowelą Powrót nad jezioro, opublikowaną na łamach nr 18 czasopisma „Dziś i Jutro”.

Od 1956 roku mieszkał w Gdańsku i do 1992 pracował w gdańskiej rozgłośni Polskiego Radia (od redaktora w redakcji literackiej do szefa Działu Artystycznego). Przez wiele lat współpracował z Teatrem Polskiego Radia i Teatrem Telewizji. Publikował swoje teksty m.in. w „Tygodniku Powszechnym” i „Wrocławskim Tygodniku Katolickim”[3]. Od 1992 roku był właścicielem Wydawnictwa „Mestwin”. Od 1995 roku redagował wspólnie z Romanem Landowskim „Pomorski i Wielkopolski Kalendarz Rodzinny”[4].

Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1961–1981), Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Związku Literatów Polskich (od 1971; w latach 1975–1978 pełnił funkcję sekretarza, a w latach 1992–2012 prezesa Oddziału Gdańskiego ZLP)[5], Od 1978 należał do Stowarzyszenia Marynistów Polskich; po 1980 został wiceprezesem zarządu Oddziału Gdańskiego.

Od 1961 roku był mężem Ireny Lorek[4]. Ojciec Małgorzaty (ur. 1973)[6].

Zmarł w Gdańsku, pochowany 27 kwietnia 2018 roku na cmentarzu Łostowickim (kwatera 26-7-8)[7].

Wybrane publikacje

Słuchowiska:

  • Belfer (1956)
  • Westerplatte (1964)
  • Program nocny (1978)
  • Oksywski szaniec
  • Ostatnia reduta
  • Noc w konwoju
  • Pamiętnik majora Waleriana
  • Szyper z „Andromedy”
  • Urodziny Piotrusia
  • Klucze Wisły
  • Stenogram zbrodni
  • Epilog Listopada
  • Krzyż maltański
  • Klubowy jubileusz
  • Praktykant
  • Imieniny
  • Rzym – środa 13 maja
  • Cesarz Portugalii
  • Ćwiczenia nad Wezerą
  • Gdańsk – godzina Y

Sztuki Teatru Telewizji:

  • Młyn na wzgórzu (1966)
  • Kłopoty Panurga (1970)
  • Ostatnie tygodnie, ostatnie dni, ostatnie godziny (1971)
  • Justyna (1974)
  • Narodziny miasta (1979)
  • Tajny więzień stanu (1990)

Powieści:

  • Zazdrość (1966)
  • Kawalerowie Virtuti (1969, 1973, 1979, 1989, 2007)
  • Portrety z żaglowego płótna (1969)
  • Skarby zatoki (1971, 1983)
  • Bandera „Zawiszy Czarnego” (1975)
  • „Tryton” nie czeka na pogodę (1983)[8]
  • Zadanie domowe (1984)[9]
  • Noc sylwestrowa (1993)[10]
  • A jutro cały świat... (2001)[11]

Wspomnienia:

  • Zapis (2004)
  • Polarny Sokół – Zapis 2 (2006)

Scenariusze filmowe i telewizyjne:

Ordery i odznaczenia

Źródło:[4][6].

Nagrody i wyróżnienia

  • Doroczna nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za słuchowisko Westerplatte (1965)[14]
  • Wyróżnienie Ministra Obrony Narodowej za powieść Kawalerowie Virtuti (1969)
  • Harcerska Nagroda Literacka GK ZHP i Wydawnictwa Harcerskiego za książkę Bandera „Zawiszy Czarnego” (1976)[15]
  • Nagroda Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” (1976, 1986)[16]
  • Nagroda II stopnia w konkursie Rozgłośni Warszawskiej PR za słuchowisko Program nocny (1977)[15]
  • tytuł „Premiery Roku” za słuchowisko Program nocny w plebiscycie radiosłuchaczy (1978)
  • Nagroda Jury w przeglądzie przedstawień Telewizji Polskiej na XXI Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za sztukę Ostatnie tygodnie, ostatnie dni, ostatnie godziny wspólnie ze Zdzisławem Pietrasem, reż. Maria Kaniewska (1981)[17]
  • Nagroda (równorzędna) w kategorii scenariuszy filmu fabularnego za scenariusz A jutro cały świat w Ogólnopolskim konkursie na scenariusze filmowe zorganizowanym przez Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki, Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, Redakcję Filmową Telewizji Polskiej w Warszawie i Zespół Filmowy „Kadr” (1986)[18]
  • Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska za upowszechnianie kultury, sztuki i wiedzy o Gdańsku (1986)[18]
  • Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za twórczość oraz działalność radiową i telewizyjną (1987)
  • Nagroda w konkursie Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD, Wielkopolskie Towarzystwo Kulturalne, Telewizję Poznań, Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego na scenariusze filmów fabularnych o powstaniu wielkopolskim za Republikę Ostrowską (1987)
  • Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki za twórczość dramaturgiczną i scenariuszową, szczególnie za film Nad Niemnem (1987)[19]
  • Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za scenariusz serialu tv Nad Niemnem (1988)
  • tytuł Honorowego Obywatela Miasta Ostrowa Wielkopolskiego, m.in. za wkład w popularyzację historii miasta i Republiki Ostrowskiej (17 czerwca 1998)
  • Nagroda Artystyczna Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki za powieść A jutro cały świat... (2001)

Źródło:[4].

Przypisy

  1. ↑ Zmarł Radowicz. rc.fm. [dostęp 2018-04-24]. (pol.).
  2. ↑ Zmarł Kazimierz Radowicz pisarz, publicysta, dziennikarz radiowy, wydawca.. dziennikbaltycki.pl. [dostęp 2018-04-24]. (pol.).
  3. ↑ a b Kazimierz Radowicz [online], wlkp24.info [dostęp 2024-10-24] (pol.).
  4. ↑ a b c d Barbara Marzęcka, Radowicz Kazimierz – Słownik Pisarzy i Badaczy XX i XXI w. [online], pisarzeibadacze.ibl.edu.pl [dostęp 2025-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2025-08-05].
  5. ↑ Grażyna Antoniewicz, Zmarł Kazimierz Radowicz pisarz, publicysta, dziennikarz radiowy, wydawca dziennikbaltycki.pl, 23 kwietnia 2018 [dostęp 2024-10-24].
  6. ↑ a b c RADOWICZ KAZIMIERZ PIOTR, dziennikarz, pisarz – Encyklopedia Gdańska [online], gdansk.gedanopedia.pl [dostęp 2025-10-17].
  7. ↑ Wyszukiwarka Cmentarze w Gdańsku [online], cmentarze-gdanskie.pl [dostęp 2024-10-24].
  8. ↑ Kazimierz Radowicz, „Tryton” nie czeka na pogodę, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1983, ISBN 83-215-5194-7, OCLC 69282656 [dostęp 2022-02-05].
  9. ↑ Kazimierz Radowicz, Zadanie domowe, Gdańsk: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984, ISBN 83-03-00721-1, OCLC 749163846 [dostęp 2022-02-05].
  10. ↑ Kazimierz Radowicz, Noc Sylwestrowa, [Ostrów Wielkopolski]: Muzeum Miasta Ostrowa Wielkopolskiego, 1993, ISBN 83-900837-4-4, OCLC 34413425 [dostęp 2022-02-05].
  11. ↑ Kazimierz Radowicz, A jutro cały świat--, Gdańsk: Wyd. Mestwin, 2001, ISBN 83-911035-0-1, OCLC 51163720 [dostęp 2022-02-05].
  12. ↑ Nagrody i odznaczenia za działalność w dziedzinie kultury (1970–1972). „Rocznik Kulturalny Ziemi Gdańskiej”. Nr 6, s. 186, 1973. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie. [dostęp 2025-09-29]. 
  13. ↑ Odznaczenia państwowe i odznaki honorowe przyznane w latach 1977–1983. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 339, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-25]. 
  14. ↑ Gdańska Rozgłośnia PR (1945–1969). „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 5, s. 144, 1970. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie. [dostęp 2025-10-03]. 
  15. ↑ a b Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1975–1980. Życie literackie. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 8, s. 281, 285, 1985. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-10-17]. 
  16. ↑ Laureaci Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” [online], bip.gdansk.pl [dostęp 2024-10-24].
  17. ↑ Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1981–1984. Życie literackie. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 9, s. 283, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-05]. 
  18. ↑ a b Miłosława Bukowska-Schielmann. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1986. Różne wydarzenia i imprezy. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 11, s. 316–317, 1988. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. ISSN 0860-2492. [dostęp 2025-12-12]. 
  19. ↑ Miłosława Bukowska-Schielmann. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1987. Życie literackie. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 12, s. 283, 1989. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. ISSN 0860-2492. [dostęp 2025-12-17]. 

Bibliografia