Herb rodowy Hohenlohe z herbarza Scheiblera z XV w.
Herb wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego z rodu von Hohenlohe
Herb von Hohenlohe w herbarzu J. Siebmachera, 1605

Ród Hohenloheniemiecki ród arystokratyczny wywodzący się z Frankonii. W ciągu stuleci podzielił się w liczne linie. W XVIII w. uzyskał tytuł książąt cesarstwa (niem. Reichsfürst). W 1840 r. linia książąt zu Hohenlohe-Schillingsfürst uzyskała tytuł książąt Raciborza i Corvey (niem. Herzog von Ratibor, Fürst von Corvey). Książęta zu Hohenlohe-Öhringen w 1861 r. otrzymali tytuł książąt Ujazdu (niem. Herzog von Ujest).

Pochodzenie rodu

Za najstarszego przedstawiciela rodu uznaje się Krafta zu Hohenlohe. Jego siedzibą miał być gród Hohlach koło Uffenheim.

Dwukrotnie przedstawiciele rodu sprawowali najwyższą władzę w zakonie krzyżackim. Wielkimi mistrzami zakonu byli w latach: 1244–1249 – Heinrich III von Hohenlohe (zm. 1249 r.) i 1297–1303 Gottfried von Hohenlohe (zm. 1310 r.).

Głowy rodu w kolejnych latach

Po śmierci Jerzego I Hohenlohe (1488–1551) jego synowie ustanowili pierwszy podział na linie w Neuensteinie i Waldenburgu. Głową całego rodu (niem. Senior des Gesammthauses) jest odtąd zawsze najstarszy męski przedstawiciel rodu, niezależnie od primogenitury którejkolwiek z linii:

  • 1553–1568 – Ludwik Kazimierz Hohenlohe-Neuenstein
  • 1568–1570 – Eberhard Hohenlohe-Waldenburg
  • 1570–1575 – Albert Hohenlohe-Neuenstein
  • 1575–1610 – Wolfgang Hohenlohe-Weikersheim
  • 1610–1645 – Jerzy Fryderyk Hohenlohe-Weikersheim
  • 1645–1650 – Ludwik Eberhard Hohenlohe-Waldenburg
  • 1650–1658 – Wolfgang Fryderyk Hohenlohe-Waldenburg
  • 1658–1702 – Jan Fryderyk I Hohenlohe-Öhringen
  • 1702–1715 – Albrecht Wolfgang Hohenlohe-Langenburg
  • 1715–1759 – Filip Ernest I Hohenlohe-Schillingsfürst
  • 1759–1765 – Jan Fryderyk II Hohenlohe-Öhringen
  • 1765–1781 – Filip Hohenlohe-Öhringen
  • 1781–1796 – Henryk August Hohenlohe-Öhringen
  • 1796–1805 – Ludwik Fryderyk Karol Hohenlohe-Neuenstein-Öhringen
  • 1805–1819 – Krystian Fryderyk Karol Hohenlohe-Langenburg-Kirchberg
  • 1819–1825 – Karol I Hohenlohe-Langenburg
  • 1825–1843 – Karol Albert III Hohenlohe-Waldenburg
  • 1843–1861 – Karol Fryderyk Ludwik Henryk Hohenlohe-Kirchberg
  • od 1861 (wymaga uzupełnienia)

Przedstawiciele rodu

Książęta Hohenhole-Neuenstein-Gleichen

Książęta Hohenlohe-Neuenstein-Öhringen

Order dynastyczny

Linie rodu

Genealogia

Główne linie rodu von Hohenlohe
Główne linie rodu von Hohenlohe

Bibliografia

  1. K. Schumm, zu Hohenlohe (Adelsfamilie), w: Neue Deutsche Biographie, Bd 9, Berlin 1972, s. 484 i n..
  2. A. Kuzio-Podrucki, Korzenie i śląskie dzieje rodu von Hohenlohe, w: Przyczynki do heraldyki i genealogii szlachty śląskiej, Tarnowskie Góry 1998, s. 27 i n.
  3. A. Kuzio-Podrucki, Rodowód książąt Raciborza z rodów von Hessen i von Hohenlohe w: Opactwo cysterskie w Rudach na Górnym Śląsku, p. red. L. Kajzera, Katowice 2001.
  4. S. Krupa, Dzieje rodziny Hohenlohe–Ingelfingen z Koszęcina w świetle dokumentów przechowywanych w Archiwum Państwowym w Katowicach, w: „Szkice Archiwalno-Historyczne” nr 3, Katowice 2007, s. 67-88 (plik PDF).
  5. A. Kuzio-Podrucki, Hohenlohe – w Europie, na Śląsku, w Katowicach, Tarnowskie Góry 2012, ​ISBN 978-83-923733-4-6​.
  • Archiv für Hohenlohische Geschichte. Oehringen: 1860, s. 8-56. (niem.)

Linki zewnętrzne

  • Genealogia rodziny w: M. Marek, Genealogy.Eu
  • O rodzie Hohenlohe na stronie: Śląska szlachta i arystokracja

Witaj

Uczę się języka hebrajskiego. Tutaj go sobie utrwalam.

Źródło

Zawartość tej strony pochodzi stąd.

Odsyłacze

Podziel się