Friedrich Paulsen
 Friedrich Paulsen (1907) | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 lipca 1846 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
14 sierpnia 1908 |
| Profesor | |
| Specjalność: filozofia, pedagogika | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1871 – filozofia |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| |
Friedrich Paulsen (ur. 16 lipca 1846 w Langenhorn, zm. 14 sierpnia 1908 w Berlinie) – niemiecki filozof i pedagog.
Życiorys
Studiował teologię na Uniwersytecie w Erlangen oraz filozofię na Uniwersytecie w Berlinie. Obronił w 1871 roku pracę doktorską z zakresu etyki arystotelesowskiej, przygotowaną pod kierunkiem Friedricha Adolfa Trendelenburga. Habilitował się w 1875 roku na podstawie pracy o rozwoju kantowskiej teorii poznania. Specjalizował się w zakresie pedagogiki, którą obok filozofii wykładał w Berlinie.
Wśród jego studentów można wyliczyć m.in.: Edmunda Husserla, Alberta Schweitzera, Eduarda Sprangera oraz Ferdinanda Tönniesa.
Uznawano go za przedstawiciela idealizmu niemieckiego. Sięgał do dorobku Fechnera, Kanta, Milla, Spinozy, Wundta. Propagował reformę oświaty i wprowadzenie nowoczesnego programu nauczania w gimnazjach.
Do najważniejszych publikacji należą: System der Ethik (1889); Einleitung in die Philosophie (1892), które doczekało się wielu wydań; Schopenhauer, Hamlet u. Mephistopheles (1900). W tym przełożone na język polski: Schopenhauer, Hamlet, Mefistofeles – Trzy rozprawy z historyi naturalnej pesymizmu, przeł. Jan Kasprowicz (Lwów 1905), Kant i jego nauka (Warszawa 1902). Pośmiertnie wydano autobiografię Paulsena - Aus meinem Leben (1909).
Bibliografia
- Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga, tom 12, reprint wyd. Kurpisz, Poznań 1996.