David Fincher
David Fincher (2023) | |
| Prawdziwe imię i nazwisko |
David Leo Fincher |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
28 sierpnia 1962 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Donya Fiorentino |
| Lata aktywności |
od 1980 |
David Leo Fincher (ur. 28 sierpnia 1962 w Denver) – amerykański reżyser i producent filmowy. Jest zdobywcą Złotego Globu, za swoją twórczość był również trzykrotnie nominowany do Nagrody Akademii Filmowej.
Życiorys
Urodził się Denver w Colorado, a dorastał w San Rafael w Kalifornii[1]. Początkowo pracował w firmie zajmującej się animacją[1]. Mając 18 lat, znalazł się w Industrial Light & Magic, wytwórni George’a Lucasa, miał okazję pracować przy realizacji filmów takich jak Powrót Jedi (1983) Richarda Marquanda oraz Indiana Jones i Świątynia Zagłady (1984) Stevena Spielberga. Po kilku latach Fincher opuścił jednak wytwórnie Lucasa, by zacząć działać na własną rękę. Zaczął tworzyć reklamówki i bardzo szybko wyrobił sobie tym nazwisko. Ustawiały się do niego takie firmy jak: Pepsi, Revlon, Levi’s czy Nike. Uznanie przyniosły mu także wyreżyserowane teledyski, szczególnie: „Express Yourself” (1989) oraz „Vogue” (1990) Madonny, za które został nagrodzony statuetką MTV Video Music Awards.
W 1992 Fincher zadebiutował jako reżyser filmów fabularnych trzecią częścią Obcego. Krytyka przyjęła jednak film dość chłodno, a sam Fincher powrócił do krótszych form[2]. Dopiero w 3 lata później dostrzeżono jego talent. Wyreżyserował on film Siedem, w którym udało mu się zgromadzić gwiazdorską wręcz obsadę: Brad Pitt, Morgan Freeman, Kevin Spacey oraz Gwyneth Paltrow. Film ten przyniósł mu olbrzymie uznanie zarówno krytyki jak i widzów, dzięki czemu Fincher zyskał również ugruntowaną pozycję wśród hollywoodzkich reżyserów, co dało mu pewną niezależność twórczą. W 1997 roku, stworzył kolejny thriller – Gra – z udziałem Michaela Douglasa, natomiast w 1999 roku wyreżyserował jak dotychczas najbardziej kontrowersyjny i wzbudzający skrajne odczucia, dziś uchodzący za kultowy, Podziemny krąg. Produkcja ta wywołała prawdziwą burzę w świecie filmowym (i nie tylko). W 2002 roku podjął się reżyserii Azylu, a w roku 2007 – Zodiaka. Za The Social Network otrzymał Satelitę i Złoty Glob.
W 2011 nakręcił film Dziewczyna z tatuażem ekranizację książki Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet z serii Millennium, autorstwa Stiega Larssona.
Filmografia
Filmy
- 1992 Obcy 3 (Alien³)
- 1995 Siedem (Se7en)
- 1997 Gra (The Game)
- 1999 Podziemny krąg (Fight Club)
- 2002 Azyl (Panic Room)
- 2005: Królowie Dogtown (Lords of Dogtown) – producent wykonawczy
- 2006: Miłość i inne nieszczęścia (Love and Other Disasters) – producent wykonawczy
- 2007 Zodiak (Zodiac)
- 2008 Ciekawy przypadek Benjamina Buttona (The Curious Case of Benjamin Button)
- 2010 The Social Network
- 2011 Dziewczyna z tatuażem (The Girl with the Dragon Tattoo)
- 2013 House of Cards (odc. 1-2)
- 2014 Zaginiona dziewczyna (Gone Girl)
- 2020 Mank
- 2023 Zabójca (The Killer)
- 2026 The Adventures of Cliff Booth[3]
Teledyski
| Rok | Tytuł | Wykonawca |
|---|---|---|
| 1984 | „Bop 'Til You Drop” | Rick Springfield |
| 1985 | „Celebrate Youth” | |
| „Dance This World Away” | ||
| „Shame” | The Motels | |
| „Shock” | ||
| „Charm the Snake” | Christopher Cross | |
| 1986 | „We Don’t Have to Take Our Clothes Off” | Jermaine Stewart |
| „One Simple Thing” | Stabilizers | |
| „Stay” | Howard Hewett | |
| „All the Love” | The Outfield | |
| „Everytime You Cry” | ||
| 1987 | „No Surrender” | |
| „Johnny B” | The Hooters | |
| „She Comes On” | Wire Train | |
| „Endless Nights” | Eddie Money | |
| „Downtown Train” | Patty Smyth | |
| „I Don’t Mind at All” | Bourgeois Tagg | |
| „Notorious” | Loverboy | |
| „Love Will Rise Again” | ||
| „Storybook Love” (z filmu Narzeczona dla księcia) | Willy DeVille / Mark Knopfler | |
| „Can I Hold You” | Colin Hay | |
| „Say You Will” | Foreigner | |
| „Don’t Tell Me The Time” | Martha Davis | |
| 1988 | „Tell It to the Moon” | |
| „Heart of Gold” | Johnny Hates Jazz | |
| „Shattered Dreams” (druga wersja) | ||
| „Englishman In New York” | Sting | |
| „Get Rhythm” | Ry Cooder | |
| „Most Of All” | Jody Watley | |
| „Roll With It” | Steve Winwood | |
| „Holding On” | ||
| „(It's Just) The Way That You Love Me” (pierwsza wersja) | Paula Abdul | |
| 1989 | „Straight Up” | |
| „(It’s Just) The Way That You Love Me” (druga wersja) | ||
| „Cold Hearted” | ||
| „Forever Your Girl” | ||
| „Bamboléo” (druga wersja) | Gipsy Kings | |
| „She’s a Mystery to Me” | Roy Orbison | |
| „Real Love” | Jody Watley | |
| „The End of the Innocence” | Don Henley | |
| „Janie’s Got A Gun” | Aerosmith | |
| „Express Yourself” | Madonna | |
| „Oh Father” | ||
| 1990 | „Vogue” | |
| „Heart” | Neneh Cherry | |
| „Cradle of Love” | Billy Idol | |
| „L.A. Woman” | ||
| „Should She Cry” | Wire Train | |
| „Home” | Iggy Pop | |
| „Freedom! ’90” | George Michael | |
| 1992 | „Who Is It” | Michael Jackson |
| 1993 | „Bad Girl” | Madonna |
| 1994 | „Love Is Strong” | The Rolling Stones |
| 1996 | „6th Avenue Heartache” | The Wallflowers |
| 2000 | „Judith” | A Perfect Circle |
| 2005 | „Only” | Nine Inch Nails |
| 2013 | „Suit & Tie” | Justin Timberlake / Jay-Z |
Przypisy
- ↑ a b David Fincher, Director Biography (1962–). Film Reference. [dostęp 2026-07-05]. (ang.).
- ↑ David Fincher. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-07-05]. (ang.).
- ↑ Justin Kroll, Carla Gugino Joins Brad Pitt In ‘Cliff Booth’ Movie From Netflix And David Fincher [online], Deadline, 16 czerwca 2025 [dostęp 2025-11-25] (ang.).
Bibliografia
- Jarosław Szubrycht. David Fincher. Serio o seryjnych. „Film”. nr 6 (2465), s. 42–45, czerwiec 2007. Warszawa: Platforma Mediowa Point Group. ISSN 0137-463X.
- Konrad J. Zarębski. Mroczne światy Davida Finchera. „Kino”. nr 6 (XLI), s. 22–25, czerwiec 2007. Warszawa: Fundacja Kino Jacka Cegiełki. ISSN 0023-1673.