Andrij Sybiha
| |
| Pełne imię i nazwisko |
Andrij Iwanowycz Sybiha |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
1 stycznia 1975 |
| Minister spraw zagranicznych Ukrainy | |
| Okres |
od 5 września 2024[1] |
| Poprzednik | |
| Odznaczenia | |
   
| |
Andrij Iwanowycz Sybiha, ukr. Андрій Іванович Сибіга (ur. 1 stycznia 1975[2] w Zborowie[3]) – ukraiński dyplomata i urzędnik państwowy, ambasador w Turcji (2016–2021), zastępca szefa Biura Prezydenta Ukrainy (2021–2024), w 2024 wiceminister spraw zagranicznych, od 2024 minister spraw zagranicznych.
Życiorys
Absolwent Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki, na którym ukończył stosunki międzynarodowe (1997) oraz prawo (1999)[3]. Od drugiej połowy lat 90. zawodowo związany z Ministerstwem Spraw Zagranicznych Ukrainy, stopniowo awansując w jego strukturze. W latach 2008–2012 był radcą-ministrem w ambasadzie Ukrainy w Polsce. W 2012 został p.o. dyrektora, a następnie dyrektorem departamentu służby konsularnej w MSZ. W 2016 powołany na stanowisko ambasadora Ukrainy w Turcji, funkcję tę pełnił do 2021. W tym samym roku został mianowany zastępcą szefa Biura Prezydenta Ukrainy[3].
W kwietniu 2024 objął funkcję pierwszego wiceministra spraw zagranicznych[3]. 5 września tego samego roku Rada Najwyższa Ukrainy na wniosek prezydenta Wołodymyra Zełenskiego powołała go na urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Denysa Szmyhala (w miejsce Dmytra Kułeby)[3][4]. Pozostał na tej funkcji również w utworzonym 17 lipca 2025 gabinecie Julii Swyrydenko[5]. Przy tworzeniu w lipcu 2026 nowego rządu Serhija Koreckiego nie obsadzono stanowiska ministra spraw zagranicznych; Andrij Sybiha pozostał wówczas na czele resortu jako pełniący obowiązki[6].
Odznaczenia
- Order „Za zasługi” stopnia III (2020)[7] i II (2021)[8]
- Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP (Polska, 2022; w 2026 ogłosił zwrot tego odznaczenia w reakcji na decyzję prezydenta RP Karola Nawrockiego o pozbawieniu Wołodymyra Zełenskiego Orderu Orła Białego)[9][10][11]
- Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa, 2025)[12]
Życie prywatne
Jest żonaty, ma troje dzieci[2]. Posługuje się językiem angielskim i polskim[2].
Przypisy
- ↑ Od lipca 2026 jako p.o.
- ↑ a b c Сибіга Андрій Іванович, turkey.mfa.gov.ua [zarchiwizowane 2021-05-24] (ukr.).
- ↑ a b c d e Сибіга Андрій Іванович, kmu.gov.ua [zarchiwizowane 2024-09-06] (ukr.).
- ↑ Anna Wolska, Andrij Sybiha nowym ministrem spraw zagranicznych Ukrainy. Pracował w Polsce i mówi po polsku, euractiv.pl, 5 września 2024 [zarchiwizowane 2024-09-05].
- ↑ Парламент призначив міністрів уряду Свириденко [online], finclub.net, 17 lipca 2025 [dostęp 2025-07-17] (ukr.).
- ↑ Nowy premier Ukrainy: rząd wyznaczył Chmarę na p.o. ministra obrony i Sybihę na p.o. szefa MSZ [online], Polska Agencja Prasowa, 17 lipca 2026 [dostęp 2026-07-19].
- ↑ Указ президента України № 335/2020 Про відзначення державними нагородами України з нагоди Дня Незалежності України [online], president.gov.ua, 21 sierpnia 2020 [dostęp 2024-09-06] (ukr.).
- ↑ Указ президента України № 669/2021 Про відзначення державними нагородами України з нагоди Дня працівників дипломатичної служби [online], president.gov.ua, 18 grudnia 2021 [dostęp 2024-09-06] (ukr.).
- ↑ M.P. z 2022 r. poz. 1160 (ISAP)
- ↑ Ukraińscy urzędnicy zrzekają się polskich odznaczeń po decyzji ws. Zełenskiego [online], Polska Agencja Prasowa, 20 czerwca 2026 [dostęp 2026-06-20].
- ↑ Kolejny ukraiński polityk rezygnuje z polskiego odznaczenia. Zwrócił się do Nawrockiego [online], polsatnews.pl, 20 czerwca 2026 [dostęp 2026-06-20].
- ↑ Apdovanotų asmenų duomenų bazė [online], lrp.lt [dostęp 2025-11-17] (lit.).