Internetowa Encyklopedia „Wiki”

Adam Nadachowski


Adam Tadeusz Nadachowski
Ilustracja
Adam Nadachowski (przed 1934)
pułkownik dyplomowany piechoty pułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia

20 października 1894
Stanisławów

Data i miejsce śmierci

9 września 1939
Przyłęk

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

68 Pułk Piechoty
83 Pułk Piechoty

Stanowiska

zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Adam Tadeusz Nadachowski (ur. 20 października 1894 w Stanisławowie, zm. 9 września 1939 pod Przyłękiem) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Michała i Alojzy z domu Fiałowskiej, urodzony 20 października 1894 roku w Stanisławowie[1]. Uczył się w ośmioklasowej szkole średniej w Stanisławowie. Potem został studentem Wydziału Prawa Uniwersytetu we Lwowie[2]. Podczas I wojny światowej, od 28 września 1914 roku służył w armii austriackiej[3], później w Legionach Polskich. Podczas walk w czerwcu 1915 roku, dostał się do niewoli rosyjskiej. Po rewolucji w polskich formacjach wojskowych na Syberii, skąd przez Murmańsk przedostał się do Armii gen. Hallera we Francji.

Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Dowodził I batalionem 49 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. W okresie od czerwca do 10 lipca oraz od 13 lipca do 20 sierpnia 1920 roku pełnił obowiązki dowódcy tego pułku. W trakcie walk w latach 1918–1920 był trzykrotnie ranny[4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 967. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 49 pp[5].

W 1922 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego[6]. Z dniem 1 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko asystenta[7][8]. Następnie został przesunięty na stanowisko wykładowcy[9][10][11]. 1 grudnia 1924 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 240. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. 2 grudnia 1930 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. Z dniem 20 listopada 1932 roku został przeniesiony do 68 pułku piechoty we Wrześni na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Później wyznaczony został na stanowisko dowódcy 83 pułku Strzelców Poleskich w Kobryniu. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 36. lokatą w korpusie oficerów piechoty[14].

Na czele tego pułku walczył w kampanii wrześniowej. 1 września skutecznie odpierał atak niemiecki w Parzymiechach, a następnie prowadził walki odwrotowe. Poległ 9 września 1939 w bitwie pod Przyłękiem. Pochowany w kwaterze wojskowej na Cmentarzu Parafii św. Jakuba w Skierniewicach (sektor KW2-D-2)[15].

Był żonaty i miał dwoje dzieci: córkę Irenę (ur. 18 kwietnia 1922)[4], studentkę rzeźby w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie[16] oraz syna Franciszka (ur. 9 września 1923)[4].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ a b Kolekcja ↓, s. 1.
  2. ↑ Zakrzewski 2016 ↓, s. 496.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
  4. ↑ a b c Kolekcja ↓, s. 2.
  5. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 54.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 263, 413, 1502.
  7. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 103 z 2 października 1924 roku, s. 568.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 242, 352, 1362.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 123, 177.
  10. ↑ Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 8.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24, 798.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 735.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.
  14. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 10, 647.
  15. ↑ Parafia św. Jakuba w Skierniewicach - wyszukiwarka osób pochowanych [online], skierniewiceparafialny.grobonet.com [dostęp 2020-11-13].
  16. ↑ Roman Tarkowski: Kartki z przeszłości. Kraków: Universitas, 1992, s. 28. ISBN 83-7052-091-X.
  17. ↑ Rómmel 1958 ↓, s. 390.
  18. ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 371.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, s. 1190.
  20. ↑ M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.
  21. ↑ a b Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 123.
  22. ↑ M.P. z 1934 r. Nr 64, poz. 97 (ISAP) „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931 roku, s. 380.

Bibliografia