Nie mylić z: ✓.
Ten artykuł dotyczy litery alfabetu łacińskiego. Zobacz też: V jako skrót lub oznaczenie.
V v

V (minuskuła: v) (fał) jest dwudziestą drugą literą alfabetu łacińskiego. W języku polskim używana w zapożyczeniach z innych języków, a także jako symbol lub skrót oraz w tak nietypowych zastosowaniach jak tablice rejestracyjne pojazdów. W dawnym języku polskim stosowana była niekiedy do zapisywania samogłoski u. Litera ta występuje w etnolekcie słowińskim, przez niektórych językoznawców uważanym za dialekt języka polskiego[1].

Litera V oznacza zwykle spółgłoskę wargową [v], [ʋ] lub [f]. Nazwę tej litery w języku polskim wymawia się (z niemieckiego) fał, rzadziej spotyka się wymowę we (choć, zdaniem niektórych językoznawców, jest ona niepoprawna[2]).

Inne reprezentacje litery V

Sygnalizacja Język migowy Alfabet
Braille’a
flaga
Międzynarodowego
Kodu Sygnałowego
Alfabet
semaforowy
Kod Morse’a francuski kanadyjski polski
ICS Victor.svg Semaphore Victor.svg V i LSF LettreV.jpg LSQ v.jpg SGN-PL SW V.PNG i Braille V.svg

Przypisy

  1. Friedrich Lorentz, Slovinzische Grammatik, I, St.Petersburg 1903
  2. prof. Jan Miodek, Be, ce, wu, fał



Witaj

Uczę się języka hebrajskiego. Tutaj go sobie utrwalam.

Źródło

Zawartość tej strony pochodzi stąd.

Podziel się