Spółgłoska labiowelarna – w polskiej terminologii językoznawczej termin ten określa dwa rodzaje spółgłosek:

  • Spółgłoski wymawiane z zaokrągleniem i wysunięciem warg, przy jednoczesnym uniesieniu tylnej części języka do podniebienia miękkiego (ang. labiovelar consonants). Spółgłoski te występowały w języku praindoeuropejskim i łacińskim, obecnie spotyka się je w językach irokeskich i salisz
  • Spółgłoski zwarto-wybuchowe, w których dochodzi jednocześnie do zwarcia (i rozwarcia) wargowego i tylnojęzykowego (ang. labial-velar consonants). Zapisywane zwykle jako kp i gb, występują w wielu językach środkowej i zachodniej Afryki, językach papuaskich, językach austronezyjskich z Melanezji, języku wietnamskim i niektórych językach paleoamerykańskich. Spółgłoski te występują tylko w niektórych połączeniach (nie tworzą grup spółgłoskowych), tylko przed niektórymi samogłoskami i nigdy w wygłosie. Mogą być glottalizowane i ulegać prenasalizacji. Niekiedy, na przykład w afrykańskim języku eggon, zależnie od dystrybucji siły elementu wargowego i tylnojęzykowego, odróżnia się, jako odrębne spółgłoski kp (gb) i pk (bg).

Bibliografia

  • Leszek Bednarczuk, Języki indoeuropejskie t.1 (Warszawa 1986) ​ISBN 83-01-03352-5
  • Adam Weinsberg, Gramatyka porównawcza języków indoeuropejskich (Warszawa 1986) ​ISBN 83-230-0578-8
  • Stanisław Piłaszewicz, Eugeniusz Rzewuski, Wstęp do afrykanistyki (Warszawa 2005) ​ISBN 83-235-0061-4
  • Kazimierz Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, Wrocław: Ossolineum, 1999, ISBN 83-04-04445-5.

Witaj

Uczę się języka hebrajskiego. Tutaj go sobie utrwalam.

Źródło

Zawartość tej strony pochodzi stąd.

Odsyłacze

Betonové Jímky Rokycany ts2 space ts2 space vsat ts2 satellite

Podziel się