𐭯𐭠𐭫𐭮𐭩𐭪 Pārsīk, Pārsīg
Obszar Starożytny Iran
Liczba mówiących 0 (język wymarły)
Pismo/alfabet pahlawi, manichejskie, awestyjskie
Klasyfikacja genetyczna
Kody języka
ISO 639-2 pal
Kod ISO 639-3↗ pal
IETF pal
Glottolog pahl1241
GOST 7.75–97 пех 537
Dialekty
ISO 639-3: xmn - średnioperski manichejski
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język pahlawi (język średnioperski) – język z podrodziny irańskiej języków indoeuropejskich, używany w okresie dynastii sasanidzkiej. Następca języka staroperskiego.

Nazwa wywodzi się od słowa „Pahlaw”, które oznacza Partię i pierwotnie określała jeden z alfabetów, używanych na terenie Persji. Język ten był używany od III w. p.n.e. do IX w. n.e. Ogólnie przyjmuje się, że w jego historii można wyróżnić dwa okresy: arsacydzki i sasanidzki. Do zapisu wykorzystywano alfabet aramejski. Trzon przetrwałych zabytków tego języka stanowią sasanidzkie traktaty religijne, a także napisy naskalne (np. arcykapłana Kardera, licznych królów), napisy na monetach, nieliczne przetrwałe fragmenty literatury pięknej, a nawet słowniki. Wiele z tych dzieł nosi charakter kompilacyjny, napisane zostały przez przetrwałych zaratusztrian po podboju arabskim, choć znane są psałterze chrześcijańskie i pisma manichejskie.

Linki zewnętrzne

  • Gramatyka pahlawi (1908) (ang.)
  • Literatura pahlawi w przekładzie (ang.)
  • Teksty zoroastryjskie (w tym średnioperskie) ze zbioru Sacred Books of the East w przekładzie angielskim E.W. Westa i J. Darmestetera (1880)

Witaj

Uczę się języka hebrajskiego. Tutaj go sobie utrwalam.

Źródło

Zawartość tej strony pochodzi stąd.

Odsyłacze

www.xn--meb.pisz.pl

Podziel się